છૂટા શેર ૧૦૦૧–૧૦૩૦

૧૦૦૧.
નદી જેમ ચાલે, વહે, તો જ જીવન,
ઠરે તો બને માત્ર ખાબોચિયું એ.

૧૦૦૨.
ન માગ્યું, ન રાખ્યું કશું પણ સદાયે,
બધાંને જમાડી, રહી ભૂખ સાથે.

૧૦૦૩.
નયનમાં વસી તું, ઘણાં સ્વપ્ન લઈને,
ઉઘાડી નયન, તો હતું સાવ ખાલી.

૧૦૦૪.
કિનારો કહે: તું ન જા દૂર મોજાં,
તરંગો કિનારે મળી ને સરે છે.

૧૦૦૫.
પરાગે ધરી છે હવાને સુગંધી,
તમે શ્વાસ લેજો, ગઝલ એ જ મારી.

૧૦૦૬.
હતો બાંકડો, ને હતા ચાર દોસ્તો,
હવે એક બેઠો, ગયા ત્રણ સ્મરણમાં.

૧૦૦૭.
પિતાજી કશું પણ ન બોલ્યા કદી, પણ
ઉપાડ્યું ખભે ઘર, ગગન જેમ આખું.

૧૦૦૮.
ફરી તીર્થ સઘળાં, થયો ચૂર આખર,
હતો તું, હૃદયના જ ખૂણે છુપાયો.

૧૦૦૯.
નગરમાં બધું છે, ન છે માત્ર માણસ,
મળે મૉલ, ટાવર, મળે સો દુકાનો.

૧૦૧૦.
વલોવે દહીં બા પરોઢે સદાયે,
હવે એ પરોઢે ન ગીતો, ન માખણ.

૧૦૧૧.
સભામાં ઠરાવો ઘણા પાસ થાતા,
પછી ફાઇલોમાં દબાયા સદાયે.

૧૦૧૨.
ભણે દીકરી, તો ભણે સાત પેઢી,
બળે એક દીવો, ગલી ઝળહળે છે.

૧૦૧૩.
સરહદે જવાનો બરફમાં ઠરે છે,
તળે ગોદડીના અમે ઊંઘતા'તા.

૧૦૧૪.
ફળે વૃક્ષ, તો પથ્થરો રોજ વાગે,
છતાં ડાળ ઝૂકી ફળો દે હસીને.

૧૦૧૫.
ભરી આંખ, તોયે હસીને સભામાં
સુણાવી ગઝલ, દાદ પામ્યો ઘણીયે.

૧૦૧૬.
પરાગે હવામાં ભરી રાતરાણી,
તમે ઊંઘમાં પણ સુગંધી શ્વસો છો.

૧૦૧૭.
ગગનમાં ઘણા તારલા ટમટમે છે,
અને ઝૂંપડે એક દીવો હસે છે.

૧૦૧૮.
બળે સૂર્ય, ને ભાર ખભ્ભે ઉપાડી,
મજૂરી કરે, પીઠ પર બાળ બાંધી.

૧૦૧૯.
વસંતે બધે ડાળ ફૂલે લચી છે,
છતાં આ ઝરૂખે હજી પાનખર છે.

૧૦૨૦.
ગલી વાતમાં સૌ ઉમેરે મસાલો,
ઘરે આવતાં તો બની જાય ગાથા.

૧૦૨૧.
હતી બા, હવે તો છબી ભીંત પર છે,
છતાં રાતના એ જ આવી સુવાડે.

૧૦૨૨.
ઘણું કાગ બોલ્યો ઝરૂખે સવારે,
ન આવ્યા કદી એ, ઢળી સાંજ પાછી.

૧૦૨૩.
હતો લીમડો, ને હતી છાંય મીઠી,
કડું પાન, તો પણ ઠરે જીવ નીચે.

૧૦૨૪.
હલાવ્યો હતો હાથ, ને ટ્રેન ચાલી,
હજી પ્લેટફૉર્મે રહી છે નજર એ.

૧૦૨૫.
હવે જ્ઞાન ફોને મળે છે મફતમાં,
છતાં મૂર્ખતા કેમ વધતી જતી છે?

૧૦૨૬.
દવાઓ ઘણી, ને રિપોર્ટો ઘણા છે,
નથી એક પણ જે જરા પાસ બેસે.

૧૦૨૭.
અમાસે ઝબૂકે ઘણા આગિયા, ને
નથી સૂર્ય, પણ તેજ નિજનું ભરેલું.

૧૦૨૮.
કરે ત્યાગની વાત, ને વાહનો દસ,
બધું છોડવાની કથા, ને ભરે ધન.

૧૦૨૯.
ભરી વાદળી આંખમાં, તોય કોરી,
હસું છું, અને લોક સમજે: સુખી છું.

૧૦૩૦.
ભણાવ્યું ઘણું પુસ્તકોએ, છતાં પણ
ખરી શીખ ઠોકર થકી જિંદગીએ.

– પરાગ રતનપરા