આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૧૪ / ૧૦૬
બા હવે વાર્તા ભૂલી ગઈ છે.
બ્હારથી કોરો હતો હું, ભીતરે ભીનો હતો, આંખ કોરી, પણ હૃદયના અંતરે ભીનો હતો.
ઝાંઝવાં પાછળ દોડ મા રે, ઓ મારા મનના મૃગ, તરસ છીપે ના રેતીથી, ભલે ચમકે સોનેરી ઢગ.
ચાલ, હવે કોઈ ઉપાય નથી,
વરસાદ પડે ત્યારે
આવતાં રડતા હતા, ને સૌ હતા હસતાં ઘરે, જાવ ત્યારે હાસ્ય સાથે, આંખ સૌની જ્યાં ઝરે;
નમ્ર સંતો જોઈને સૌ ડુંગરો ઝૂકી ગયા, કોઈની પીડા લખી તો અક્ષરો ઝૂકી ગયા.
ભલે ઝૂંપડું, ને ભલે છત પડેલી, અમારાં સપનમાં ઉડાનો ભરેલી;
મારી પાસે એક જ કટોરી છે,
૧૦૬૬. મા નથી, પણ ઓસરીમાં સાડલો ઝૂલે હજી,
૧૧૨૫. ગયાં બાળ પરદેશ, સૂનું થયું,
૧૧૫૫. કદી ઝૂલો, કદી ઝરણું, કદી પીપળ, કદી પાદર,
૧૧૮૦. નદી પાર કરવા હલેસાં નથી કો,
૧૨૦૦. ઝાકળ બની ઝૂલે તૃણે, જાણે ધરા મોતી ધરે,
૧૨૦૮. આંખમાં નીર છે, હોઠ પર ગીત છે,
૧૨૧૬. દોસ્ત, તારી એક તાળી, ને ભુલાતા ઘાવ સૌ,
ગલીને નાકે એક રફૂગર બેસે છે.
સાંજનો ધીમો ગળેલો આ ઉદાસ અવાજ છે, ઓરડામાં તંબુરાનો એક જૂનો સાજ છે.
જિંદગી રે, તું તો રિસાયેલી નાર, લાખ મનાવું તોય તું ના માને લગાર.
કાનાએ પ્રેમ કર્યો — એવું સૌ કહે છે.
જ્યોતિષીએ મજૂરનો હાથ જોયો
લાગણીના બાગને ક્યારેક પાણી પાઈએ, સાવ કોરું થાય એ પૂર્વે જરા ભીંજાઈએ;
દીવાટાણું થયું રે, સાયબા, હવે ઘેર વળો, ગાયું વળી ગોંદરેથી, તમે ક્યાં રે ઢળો?
હતી એક ઇચ્છા, અધૂરી રહી ગઈ, હતી જે જરૂરી, જરૂરી રહી ગઈ.
અમે મોજીલા માણસ, અમને કોઈ ન બાંધે ખીલે, અમારી ઝોળી તડકો ઝીલે, ઝરમર ઝાપટાં ઝીલે.
હાથ ઝાલજે, હરિ, મારો હાથ ઝાલજે, અંધારી આ કેડીએ તું દીવો થઈને ચાલજે.
વસંત આવી. કોઈ જાહેરાત નહીં,
હાથ ફેલાવી બરફને ઝીલતાં આ ઝાડ છે, મૌનનું ઓઢી બરફ, બેઠો સમાધિ-પહાડ છે.
નગર જાવા ચડું ગાડે, નમી ડાળી મને રોકે, હજી મા પીરસે ભાણું, ભરી થાળી મને રોકે.
પ્રેમ બાળકની જેમ હઠ પકડે છે —
જિંદગી આખી વહી ગઈ ચાહવાની ભૂલમાં, શેષ ગઈ એ ભૂલને બસ ભૂલવાની ભૂલમાં.
ભલે ગાંડો કહો મને, ભલે ગાંડો કહો, ડહાપણનાં પોટલાં તમે માથે લઈને રહો.
ત્રીસ વરસે એ સ્ટેશન પર મળી.
પહેલી વાર સાયરન વાગી ત્યારે આખું નગર
આ ઉધઈ જેવો સમય મુજ અક્ષરોને કોતરે, ને પછી ધીમે રહી એ ઉંબરોને કોતરે.
સ્લેટ પર મેં તારું નામ લખ્યું
નવા મૉલનાં પગથિયાં આરસનાં છે —
ભલે વેલ સૂકી પડી આંગણે, ફરી ફૂટશે એક ટીપાં તણે;
જોઈએ છે: એક શ્રોતા.
મા શારદા, મારી કલમને ધાર દે, ખાલી ખખડતા શબ્દને થોડો ભાર દે.
આ જ ઓટે બેસતાં’તાં, આ જ ઝૂલે ઝૂલતાં, આંગણે રમતાં, પડી જઈ, ઘાવ સઘળા ભૂલતાં;
ના ચડે માથે હવે ક્યાંયે ઉધારી આ વરસ, મ્હોરજો આંગણ મહીંની ફૂલ-ક્યારી આ વરસ.
માનો સાડલો રે, માનો સાડલો, ઘટાદાર લીમડા જેવો છાંયો આપતો ભલો.
હાટમાં તો હીર ને મોતી બધું વેચાય છે, ભાવ ઊંચો હોય તોયે કોઈ લઈને જાય છે;
લીમડાને આજે વળાવ્યો રે, ગામ આખું રોયું, રસ્તો પહોળો કરવા સારુ છાંયડું ખોયું.
ફ્લેટ, ગાડી, ફોન — હપ્તા પર ટકેલી શાન છે, ઊગતે મહિને જ આવે બેંકનું ફરમાન છે.
તને ચાહવામાં કલંદર થયો, હતો બિંદુ, પણ હું સમંદર થયો.
દૂરથી હું સાદ પાડું, ક્યાં કિનારો સાંભળે? નાવ તૂટી, ને હવે કોનો સહારો સાંભળે?
ભૂખને ‘ઉપવાસ’ નામે વેચવાનું કામ છે, ને ગરીબીનું અહીં તો ‘સાદગી’ શું નામ છે!
નસીબે કે પસીને આ બધું, તે કોણ જાણે છે? હતું જે હાથમાં, એને બધા મોજે જ માણે છે;