કુલ ૫૪૦૭ લેખ · પાનું ૯૦ / ૧૦૯
ઇચ્છાનું પતંગિયું ઊડે, હું પકડું ત્યાં છટકે, આંગણથી આંબા લગી, ને આંબાથી ઊડી અટકે.
મોરપીંછની કલમ કરીને, જમનાજળની શાહી, કાગળ લખું રે કાનુડા, તારે દ્વારે મોકલું રાહી.
પાડતું પગલી, છતાં એ આંગળી છોડે નહીં, દ્વારિકાના રાજવી પણ વાંસળી છોડે નહીં.
સરે રેત જેવી જવાની, ફકીરા, રહે બસ સ્મરણની નિશાની, ફકીરા.
ઝાંઝરો તોડી હવે એ પાંખ ઓઢી નીકળી, આંસુઓ લૂછી, નયનમાં આગ આંજી નીકળી;
રૂઝ આવી ના હજી, આ ઘાવને અડકો નહીં, આંખમાં તરતા હજી એ ભાવને અડકો નહીં.
હસીને ઝીલવો પડશે, હૃદયનો ઘાવ છે આ તો, ન મલમો કામ આવે, ના દવાનો ભાવ છે આ તો;
તું મારી સવારની ચા નથી,
ગામની ડોશીનો મોતિયો ઊતર્યો.
ટન ટન ઘંટી વગાડતી, મારી સાઇકલ ચાલી, ગલીએ ગલીએ દોડે, જાણે પવનની વહાલી.
ઉંબર ઓળંગી હું ચાલી, ગામ આખું ઝાંપે, કોઈ આંખ કાઢે, કોઈ હસે, કોઈ હૈયામાં કાંપે.
ચર્ચમાં ક્રૂસ પર ઈસુ
હે ઈશ્વર, મારા ત્રણ ગુના માફ કરજે.
ભરબપોરે ઑફિસે ખુરશી ઉપર સૌ ઊંઘતા, ફાઈલો પર ધૂળ જામી, મચ્છરો સૌ ઘૂમતા;
ધીમે ધીમે બોલ, સજનવા, ભીંતોને પણ કાન, ઘૂંઘટ પાછળ મલકું હું, ને ભૂલું સઘળું ભાન.
કવિતા કેરી જેવી છે.
હતા જે મોભ ઘરના, એમની છે ખાટ ખૂણામાં, હવે તો એ જ ઝાંખો દીવડો, એ વાટ ખૂણામાં.
રાત વીતી, ભોર ઊગી, સંત-વાણી, જાગ, મન, ઝાંઝવાં પાછળ ભમે શું? ઝીલ પાણી, જાગ, મન.
શાળામાં ગણિત ભણ્યો નથી.
આપણે આજે પણ ઝઘડ્યાં. વાત તો નાની હતી —
દાદીમા કહેતાં: ‘અથાણું, ગોદડાં, ને મન —
એરપોર્ટ પર બાએ થેલીમાં મૂક્યાં:
નદી ઊંડી, હલેસાં જીર્ણ, તોયે પાર નક્કી છે, તિમિર ઘેરું ભલે, પણ ખૂલશે એ દ્વાર નક્કી છે.
હું હસું, તો પણ નયનનો ભેદ બોલે આયનો, બંધ મનની ગાંઠને પણ રોજ ખોલે આયનો.
નાનો હતો ત્યારે અંધારાથી ડરતો.
રોટલો, ઓટલો, ને ગરબો, ગુજરાતની ઓળખ ત્રણ, આવો, ભઈ, બેસો ઘડી, આ ખાટલે મીઠું મન.
તારા વગર બધું ચાલે છે.
૮૦૬૬. બારણે ઊભી રહી મા રોજ સાંજે રાહમાં,
૮૦૯૧. ગલી સાવ ખાલી, ઝરૂખો ઉદાસ,
૮૧૧૬. હજી પણ ગામના પાદર ઉપર ઊભો અડીખમ વડ,
૮૧૪૧. લીમડાની ડાળ પર ઝૂલો હતો, બા પણ હતી,
૮૧૬૬. તમારી ગલીમાં, તમારી હવામાં,
૮૧૯૧. આંખો મહીં સપનાં હતાં, હાથે હતી મેંદી, સખી,
૮૨૧૬. રાતભર જાગી, શશીને વાત સઘળી મેં કહી,
૮૨૪૧. સમંદરના કિનારે રેતનું ઘર બાંધતાં'તાં જે,
જરા વાત છોડી, ઘડી સાંભળી જો, ન બોલાય તે મૌનમાં ઓગળી જો;
હવા પૂછતી’તી મને: ‘કોણ આવ્યું?’ નથી કોઈ, તોયે કને કોણ આવ્યું?
જીતવા માટે સતત એ દોડતો થાકી ગયો, ને હરણ પાછળ પડેલો હાંફતો થાકી ગયો.
હવે બારણે આવ, ભીતર જરા, ઉજાસો નવા લાવ ભીતર જરા.
કુંભાર આખો દિવસ
બા સાથે બજારે જવું એટલે
બાળપણની એ ગલી પાછી મળે ક્યારેક તો, ઓસરીમાં એ જ દીવો ઝળહળે ક્યારેક તો.
સાયબો મારો દરિયાનો ખારવો, હું તો કાંઠાની રેત, એ મોજાં સંગાથે ઝૂલે ને હું ઝીલું એનું હેત.
સ્ક્રીન પર સૌ સાથ બેઠા, વાતમાં ભીનું નથી, ચાંદની ઝળહળ છતાં આ રાતમાં ભીનું નથી.
મીઠી મીઠી શેરડી ને મીઠો મધપૂડો રે લોલ, એથી મીઠો માડી તારો ઝૂલતો ઝૂલો રે લોલ.
ઝૂંપડીની ચીસ રાતે સાંભળી, તો ગઝલ થઈ, આ ધરા આખી અચાનક ખળભળી, તો ગઝલ થઈ.
એક દિવસ આવશે જ્યારે તું
રોજ મેસેજો કરે, પણ યારને ફુરસદ નથી, દિલ લગાવી ઓનલાઇન, પ્યારને ફુરસદ નથી.
ભરબપોરે હળ હતું ને ખેતમાં કવિતા જડી, ને બળેલા પગ તળે, એ રેતમાં કવિતા જડી.
રોજ તારા નામનો હું એક દીવો લઈ ફરું, ને વિરહની રાતભર તારાં સ્મરણ ભેગાં ભરું;