છૂટા શેર ૮૨૧૬–૮૨૪૦

૮૨૧૬.
રાતભર જાગી, શશીને વાત સઘળી મેં કહી,
સાંભળી એ, મૌન રાખી, ભોર થાતાં એ ગયો.

૮૨૧૭.
આંગળી પકડી ચલાવ્યો જેમણે આખી ઉમર,
આજ એનો હાથ ઝાલું, એટલો ક્યાં છે સમય?

૮૨૧૮.
ચૂંટણી આવી નજીકે, રોડ પર ડામર થયો,
જીત મળતાં, એ જ ખાડા, એ જ કાદવ, એ જ ધૂળ!

૮૨૧૯.
દીવડાને એક દી' પૂછ્યું, બળે શાને સદા?
એ કહે: ‘અંધારમાં ઘર શોધતો કો' બાળ હો.’

૮૨૨૦.
હોટલે ભોજન ઘણાં, ને ભાવ પણ આકાશ પર,
સ્વાદ માના રોટલાનો ક્યાંય ના આવ્યો ફરી.

૮૨૨૧.
આ પરાગે ફૂલ છોડીને પવન સાથે ગયો,
ફૂલ પૂછે છે હજી: મારી સુગંધી ક્યાં હવે?

૮૨૨૨.
એક આંગણ, ચાર ભીંતો, ને રસોડાં ચાર છે,
બાપની તસવીર વચ્ચે, ભાગમાં કોના જશે?

૮૨૨૩.
ઓસરીના મોભ પર માળો હતો ચકલી તણો,
ફ્લેટમાં ના મોભ, ના માળો, ન ચીં ચીં ક્યાંય પણ.

૮૨૨૪.
સ્વપ્નમાં તું રોજ આવે, ને સવારે ક્યાંય ના,
આંખ ખોલું કે ન ખોલું? એ જ મારી મૂંઝવણ.

૮૨૨૫.
કોઈ દી' ઝઘડો થયો, તો બા જમાડે બેઉને,
એક થાળીમાં જમો, તો રીસ ક્યાં ટકતી, ભલા!

૮૨૨૬.
આ નદીને તટ હવે ના નીર, બસ રેતી-ટ્રકો,
મંચ પરથી સૂત્ર ગાજે: ‘સાચવો સૌ આ નદી!’

૮૨૨૭.
આ પરાગે મ્હેક બાંધી પોટલીમાં એક દી',
ખોલતાં તો આ ગલી આખી વસંતે ઝૂમતી.

૮૨૨૮.
બાળપણમાં જે વડે હીંચ્યા, હવે ત્યાં મૉલ છે,
આજ ત્યાં ઊભો રહીને ડાળ ગણતો યાદમાં.

૮૨૨૯.
આશ્રમે બાબા કહે: ‘માયા તજો, ત્યાગી બનો,’
ને પછી ખુદ દાનપેટીના ખજાના જોખતા!

૮૨૩૦.
જિંદગીભર ભાગતો'તો, શ્વાસ પણ ખૂટી ગયા,
ઠેસ વાગી, ત્યાં જ જોયું: ફૂલ ખીલ્યાં રાહમાં.

૮૨૩૧.
કાગળો તારા હજી પેટી મહીં છે સાચવી,
અક્ષરો ઝાંખા થયા, પણ સ્પર્શ તાજો છે હજી.

૮૨૩૨.
ખેતરો વેચી પિતાએ દીકરો ઊંચે ગયો,
આજ એ ઊંચાઈથી ગામે નજર નાખે નહીં.

૮૨૩૩.
આ પરાગે ફૂલને ખરતાં નિહાળ્યું શાંતિથી,
ના રુદન, ના કોઈ શિકવો, મ્હેક છોડી એ ગયું.

૮૨૩૪.
ફૂટપાથે બાળ સૂતું, ઓઢવા ના ગોદડી,
ને દુકાને કાચ પાછળ ધાબળા વેચાય છે.

૮૨૩૫.
ગામના ચોકે રમે ગરબે બધી સહિયર મળી,
શ્હેરમાં તો પાસ લઈને રાસ પણ મોંઘો થયો!

૮૨૩૬.
એક ભાષા મા તણી, જે વગર શીખ્યે આવડે,
આજ બાળક એ જ ભાષા ટ્યૂશનોમાં શીખતાં.

૮૨૩૭.
ઝાડ વાઢીને બનાવ્યું બારણું મેં ઘર તણું,
રાતભર એ પૂછતું: ‘ક્યાં? ક્યાં ગયો માળો હવે?’

૮૨૩૮.
દર્દ દીધું આપ, ને મેં ગીત ગાયું એ જ પર,
લોક તાળી પાડતા, ને આપ તો બસ ચુપ હતા.

૮૨૩૯.
બા પરોઢે જાગતી, ઘંટે દળીને ગીત ગાય,
આજ યંત્રો ગાજતાં, ને ગીત ઊંઘી ગ્યાં બધાં.

૮૨૪૦.
આ પરાગે અંત વેળા એટલું માગ્યું ખુદા:
રાખ વેરો બાગમાં, તો ફૂલ થઈ ખીલું ફરી.

– પરાગ રતનપરા