આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૧૩ / ૧૦૬
કોઈ પાછું દઈ દો રે મારું ખિસ્સાભર બાળપણ, ચણીબોર, કોડી, કાચના લખોટા, ને ભીનું આંગણ.
કેમ બીજું હું વિચારું? શ્વાસ તારું નામ છે, જીવવાનું એક કારણ, આસ તારું નામ છે.
વાઈફાઈ વિના નહીં ફાવે, ભાઈ, વાઈફાઈ વિના નહીં ફાવે, ખાવાનું ભલે મોડું આવે, નેટ જો મોડું ન આવે!
તારી આંખે ચાંદો ઊગે, મારે આંગણ રાત, તું મલકે ને હું મ્હોરું, એ કેવી મીઠી વાત!
સૂર્ય ઊગે, આથમે, એ રોજનો એનો નિયમ, તોય ખીલે છે સવારે, ના કરે એ કોઈ ગમ;
એક ચકલી છીંક ખાતી, લાખ વાતો ગામમાં, કોણ કોનો છે સગો, ને કેમ નાતો? ગામમાં.
ધુમ્મસની ઓઢણી ઓઢી, આવી શિયાળાની સવાર, તાપણે બેઠાં દાદા-દાદી, ને ગરમ ચાની ધાર.
ન બોલ્યાં હોઠ, પણ સઘળું ભરી આંખે કહી દીધું, કબૂલ્યો પ્રેમ, ને ચંદા-ગગન સાખે કહી દીધું.
મિત્ર છત્રી નથી
પાછળ રહી ગયું રે, મારું ઘણું બધું પાછળ રહી ગયું, આગળ દોડ્યો હું, ને ગામ આંસુ થઈ વહી ગયું.
ઊંઘમાં છે બધા, ચેતના, જાગ તું, રાતભર જે રમી, કલ્પના, જાગ તું.
મારા થેલામાં એક કાણું છે.
ભલે નાવ ડૂબી, કિનારો હજી છે, ઘણી રાત કાળી, સિતારો હજી છે.
ફૂલ જેવા લાગતા’તા, એ જ કાંટા થઈ ગયા, સાગરો ધાર્યા હતા જે, સાવ છાંટા થઈ ગયા;
હજી મ્હેકે, પડી છે બા તણી સાડી પટારામાં, સજેલી ઢીંગલી જાણે નવી લાડી પટારામાં.
આંગણું, ઘર, ખેતરો તો વારસામાં સૌ મળે, પણ પિતાના ટાંકણાથી ક્યાં નવાં શિલ્પો ઢળે?
અમે નાના માણસ, ભાઈ, અમે નાના માણસ, ખિસ્સામાં ખોટા સિક્કા, ને હૈયામાં સાચું સાહસ.
રાહ જોતાં, જો, વરસથી ઉંબરો ય ઘસાઈ ગ્યો, રાતભર બળતો હતો, તે દીવડો ય બુઝાઈ ગ્યો;
કોણ રે કોણ, આ કોણ રમે છે, ફૂલે ફૂલે, પાને પાને? કોણ રે ગાય છે ઝીણું ઝીણું, મારા અંતરના કાને?
તણાયો પૂરમાં, તો પણ કિનારે મેં હસી લીધું, હતું ખિસ્સું ય ખાલી, ને ઉધારે મેં હસી લીધું.
હોઠ પર મુસ્કાન રાખી, ઝાંઝવાનો જામ છે, આ તરસનો ખેલ, ને આ ઝંખનાનો જામ છે.
હું હજી એ બાળપણમાં ઝૂલતો આંબા તળે, ગોઠિયા સાથે ગિલોલે ખેલતો આંબા તળે.
ચાની કીટલી પર સવારે સાત વાગે
જશોદા, તારો કાનજી રોક, મારગે ઊભો રોકે, ગાગર ફોડે, ચૂંદડી તાણે, ને મલકી મલકી ટોકે.
ના મળે મંઝિલ ભલે, હું આંધળો ચાલ્યા કરું, પગ ભલે છોલાય, તો યે પાંગળો ચાલ્યા કરું.
હું હસું, તો લોક સમજે, હું ય મોજે મસ્ત છું, કોણ જાણે, ભીતરેથી કેટલો હું ધ્વસ્ત છું;
ફૂટપાથ પર ભરબપોરે
બોગદામાં ટ્રેન પ્રવેશે
આખું ગગન ના જોઈએ, થોડી ખુશી બસ છે મને, સાગર ભલે તારો રહે, મીઠી નદી બસ છે મને.
પરોઢે ગુલાલી થયું ગગન, આહા! સુગંધી ભરી લઈ ચલે પવન, આહા!
સોનેરી તડકો ઊતર્યો રે, મારા બાજરિયાને ડૂંડે, ઝૂમી ઊઠી ખેતરની ધરતી, જાણે ગોરી ગરબે ઘૂમે.
હાડકાં ખખડી ગયાં, બસ ઝાટકા રસ્તા ઉપર, ચંદ્રની ધરતી મળી, શા ચાંદલા રસ્તા ઉપર!
એણે મને અનફૉલો કર્યો,
નથી શબ્દની, એ નજરની ગઝલ, હૃદયથી હૃદયની સફરની ગઝલ.
સહિયર, મારી પાંપણ નીચે સંતાડ્યો છે ચાંદ, રાતે ઊઘડે આંખ, ને ઓરડે ઝૂલે રૂપેરી સાદ.
આંસુઓ પાંપણ પછીતે, દર્દ છાનાં રાખ મા, ના મળાયું તો ભલે, પણ તું બહાનાં રાખ મા.
હું તો ખોવાયો’તો મેળામાં, ને જડ્યો એકલતાને ઘાટ, ભીડમાં શોધ્યો જાતને, ને મળ્યો મૌનની વાટ.
કોઈ ના આવ્યું કદી, તે આવશે મર્યા પછી, રોટલો જેને ન મળ્યો, ભાવશે મર્યા પછી.
રાતભર પાંપણ ઉઘાડી, વાટને જોયા કરું, તું ગયો જે ઘાટથી, એ ઘાટને જોયા કરું.
રાતની પીંછી ફરી કાળી, ભરી આકાશમાં, ચાંદ-તારાનાં ચિતરતી ચિત્ર ઝીણા શ્વાસમાં;
મોગરાની વેણીમાં કોણે ગૂંથ્યો રે એક કાંટો? મ્હેક ભેગો વાગ્યો હૈયે, ને પડ્યો લોહીનો છાંટો.
ભાષણો લાંબાં ભલે, પણ જાન ક્યાં છે શબ્દમાં? રોજ ગોખે સૌ સુવાક્યો, ભાન ક્યાં છે શબ્દમાં?
આથમે છે રોજ, તોયે ઊગશે સૂરજ ફરી, ઠેસ વાગે, તોય ઊઠી બાંધશું ધીરજ ફરી.
લગ્નની આગલી રાતે મા
ટાંકણું તારું હતું, ને પથ્થરો મારા હતા, ઘા હતા એ પ્રેમના, ને ઘાવ પણ પ્યારા હતા;
દાદાએ ખેતરના શેઢે
ભરબપોરે સૂની સીમે, હું ને મારો પડછાયો, ધખતી ધરતી, તરસ્યો વગડો, ને ઝાંઝવે ભરમાયો.
એક ભીની, એક હસતી, એક કાલી આંખ છે, જે ઢળે તારી નજરથી, એ જ વ્હાલી આંખ છે.
મારું ગીત ના માગે ઝાંઝર, ના માગે કંઠહાર, એ તો ભીનું ભીનું ઊગે, જેમ ઘાસે ઝાકળ-ધાર.
આશિષો નાની પડી, ને ખર્ચ મોટો લગ્નમાં, સાત ફેરા ગૌણ છે, ને મુખ્ય ફોટો લગ્નમાં.