આ વિષયમાં 2331 લેખ · પાનું ૪૨ / ૪૭
કોઈપણ રમત શરૂ કરતાં પહેલાં એક સવાલ પૂછવો પડે: જીત નક્કી કેવી રીતે થશે? ગેમ ડિઝાઇનમાં આને 'વિક્ટરી કન્ડિશન્સ' કહે છે. શતરંજમાં સામેવાળાના રાજાને ચેકમેટ કરો એટલે ખેલ ખતમ. ફૂટબોલમાં નેવું મિનિટ પછી જેના ગોલ વધુ તે વિજેતા.
સ્ક્રીન પર ભૂલ થાય તો 'રીસ્ટાર્ટ'નું બટન દબાવી શકાય છે. મરી ગયેલો હીરો નવેસરથી ઊભો થઈ જાય છે. પણ સાચી દુનિયામાં રીસેટની કોઈ સ્વીચ હોતી નથી. વીડિયો ગેમ સિન્ડ્રોમ એટલે એ ભ્રમ જેમાં માણસ વાસ્તવિક જિંદગીને પણ એક રમત સમજવા માંડે છે.
કોઈ એક જ કંટાળાજનક કામ પર સતત તાકી રહેવું માનવ મગજ માટે કુદરતી નથી. થોડા સમય પછી ધ્યાન લથડવા માંડે છે. આળસ નથી આવતી, મગજ પોતે જ વિગતો પકડવાનું બંધ કરી દે છે. મનોવિજ્ઞાનમાં આ ઘટનાને વિજિલન્સ ડિક્રિમેન્ટ કહે છે.
કોઈ સારો વિચાર ધરાવવો એક વાત છે અને એ વિચારના આધારે ખરેખર કામ કરવું બીજી વાત છે. પણ આજનો જમાનો આ બંનેથી આગળ નીકળી ગયો છે. હવે સૌથી મહત્વનું એ છે કે તમે દુનિયા સામે કેટલા પવિત્ર દેખાઓ છો.
કોઈ વિષય પર તમારી પકડ કેટલી મજબૂત છે, તેનો એક જ પાકો પુરાવો છે: તમે તે વિષય કોઈ અજાણ્યા માણસને સાદી ભાષામાં સમજાવી શકો છો કે નહીં? મોટા ભાગના લોકો માત્ર માહિતીનો સંગ્રહ કરે છે.
માણસ ટેવાઈ જનારું પ્રાણી છે. જૂની તકલીફો સાથે જીવતાં આપણને વાર નથી લાગતી. ધીમું પંખો, ખખડતી બારી કે રોજની કચકચ—આપણે બધું સહન કરી લઈએ છીએ. પછી કોઈ અચાનક આવીને કાનમાં પૂછે છે, ‘તમે આટલું બધું કેમ વેઠો છો?’ બસ, મગજમાં આગ લાગી જાય છે.
સ્ક્રીન પર દેખાવું એ હવે અકસ્માત નથી, ગણિત છે. તમે કેટલા પ્રતિભાશાળી છો તેનાથી ડિજિટલ દુનિયાને કોઈ ફરક નથી પડતો. ફરક એ વાતથી પડે છે કે મશીનનો અદૃશ્ય નિયમ તમને પસંદ કરે છે કે નહીં. આ સ્થિતિને સંશોધક કેલી કોટરે 'વિઝિબિલિટી ગેમ' કહી હતી.
તમે જે જોઈ રહ્યા છો અને જે હકીકતમાં બની રહ્યું છે, એ બંને વચ્ચેનો ખાલીપો એટલે વિઝિબિલિટી ગેપ. આપણી આંખ સપાટી પરની હિલચાલ જુએ છે, પણ વ્યવસ્થાનું અસલ એન્જિન નીચે ક્યાંક ધૂંધવાતું હોય છે. આ શબ્દ કોઈ એક ફિલસૂફે નથી ઘડ્યો.
૧૯૬૦માં મનોવૈજ્ઞાનિક એલેનોર ગિબ્સન અને રિચર્ડ વોકે એક રસપ્રદ સાધન બનાવ્યું: 'વિઝ્યુઅલ ક્લિફ'. અડધા ટેબલ પર ચેક્સવાળી ડિઝાઇનવાળું મજબૂત લાકડું હતું અને બાકીના અડધા ભાગ પર પારદર્શક કાચ. કાચની નીચે થોડે ઊંડે એ જ ચેક્સવાળી જમીન દેખાતી હતી.
મગજ આંકડા સમજવા માટે નથી બન્યું, દ્રશ્યો જોવા માટે બન્યું છે. વિજ્ઞાનની ભાષામાં આને ‘વિવિડનેસ ઇફેક્ટ’ કહે છે. જ્યારે આપણી સામે કોઈ એક રોમાંચક, ડરામણી કે વિગતવાર ઘટના રજૂ થાય છે, ત્યારે આપણો તર્ક બહેર મારી જાય છે.
સત્તાના ખેલમાં સૌથી ખતરનાક માણસ કોણ? જે હોશિયાર છે તે નહીં, પણ જે ગાંડો દેખાય છે તે. આંતરરાષ્ટ્રીય રાજકારણમાં આને 'મેડમેન થિયરી' તરીકે ઓળખવામાં આવે છે.
માણસ શું બોલે છે તેના કરતાં તે કેવું બોલે છે, આપણું મગજ તેના પર પહેલાં ત્રાટકે છે. આ ખામીનું નામ વોઇસ બાયસ. અવાજનો ટોન, લહેકો, પીચ કે પ્રાદેશિક છાંટ સાંભળીને આપણે સામેવાળાની બુદ્ધિ, વર્ગ અને ક્ષમતાનું માપ કાઢી નાખીએ છીએ.
જીવનમાં કેટલીક મુસીબતો કે બદલાવો એવા હોય છે જેનો તમે સીધો ઇનકાર કરી શકતા નથી. બોસનો વિચિત્ર આદેશ હોય કે સરકારનો નવો નિયમ, સામે બાખડવા જશો તો કચડાઈ જશો.
ગરીબી મજબૂરી છે, પણ સાદગી પસંદગી હોઈ શકે છે. આ વિચારને અંગ્રેજીમાં 'વોલન્ટરી સિમ્પલિસિટી' કહે છે. માણસ પાસે ખરીદવાની તાકાત હોય, છતાં તે ઓછું ખરીદવાનું નક્કી કરે. પોતાના ઘરમાં, જીવનમાં અને મનમાં બિનજરૂરી કચરો ભેગો ન કરવો તે આખી ફિલોસોફી છે.
દાન અને સેવા વચ્ચેનો ભેદ સમજવો પડે. એક સફળ હાર્ટ સર્જન રવિવારે અનાથાશ્રમમાં જઈને કચરો વાળે કે દીવાલો રંગે, તેને સમાજ મહાન ત્યાગ ગણે છે. હકીકતમાં આ ગણિતની દ્રષ્ટિએ ભયાનક ભૂલ છે. સર્જન કલાકના હજારો રૂપિયા કમાઈ શકે છે.
તમે પરીક્ષામાં હોશિયારી માપો છો કે પરિવારનું બેંક બેલેન્સ? ૨૦૦૧માં પીટર સેક્સ નામના અમેરિકન લેખકે પોતાના પુસ્તક 'સ્ટાન્ડર્ડાઈઝ્ડ માઇન્ડ્સ'માં એક કટાક્ષ કર્યો હતો.
કાળા કાગડાઓના ટોળામાં એક સફેદ બગલો બેઠો હોય તો આંખ તરત ત્યાં જ ચોંટી જશે. આ કોઈ કવિતા નથી, મગજનો ક્રૂર સ્વભાવ છે. સમાન વસ્તુઓની લાંબી હરોળમાં જે એક ચીજ સાવ અલગ તરી આવે છે, સ્મૃતિ તેને સૌથી પહેલાં પકડી લે છે. બાકીની ભીડ ભૂંસાઈ જાય છે.
ટૂંકા ગાળામાં દુનિયા લોકપ્રિયતા ગણે છે, ગુણવત્તા નહીં. શેરબજારના પિતામહ બેન્જામિન ગ્રેહામે દાયકાઓ પહેલાં રોકાણકારો માટે આ રૂપક આપ્યું હતું: ટૂંકા ગાળામાં બજાર એક વોટિંગ મશીન છે, પણ લાંબા ગાળે એ વજન કરવાનો કાંટો બની જાય છે.
કોર્પોરેટ જગતમાં અમુક શબ્દો ક્યાંથી ફૂટી નીકળે છે તે કોઈને ખબર નથી હોતી. આ શબ્દ કોઈ ક્લાસિક પુસ્તકમાંથી નથી આવ્યો, કે નથી કોઈ મોટા પ્રોફેસરના નામે નોંધાયેલો. પણ જો તમે કોઈ મોટી કંપનીમાં નોકરી કરી હોય, તો આ દૃશ્ય રોજ જોયું હશે.
તમારી પાસે એવું શું છે જે બીજા કોઈ પાસે નથી? આ સવાલ અહંકારનો નથી, અસ્તિત્વનો છે. ધંધામાં અને જીવનમાં ટકી રહેવા માટે માત્ર મહેનત કામ નથી આવતી.
મુશ્કેલી આવે ત્યારે માણસ પાસે બે રસ્તા હોય છે: ક્યાં તો તે મોટેથી રડવા બેસે અથવા ચૂપચાપ ઘડી ગણે. આ ફર્ક છે રોદણાં રડવા અને ખરી ધીરજ રાખવા વચ્ચે. અંગ્રેજીમાં આને 'WAIL-WAIT' કહેવાય છે. પહેલો શબ્દ વિલાપનો છે, બીજો રાહ જોવાનો છે.
અત્યારે કામ શરૂ કરવું કે નવી ટેકનોલોજી આવે ત્યાં સુધી રાહ જોવી? આ સવાલ માત્ર આળસુઓનો નથી, ગણિતનો છે. ધારો કે તમારે બીજા કોઈ તારા પર યાન મોકલવું છે. આજના ધીમા રોકેટથી રવાના કરશો તો પહોંચતા બસો વર્ષ લાગશે.
સવાલ પૂછતાં પહેલાં આપણે ઉત્તર તૈયાર રાખીએ છીએ. આજના માણસની આ સૌથી ગંદી આદત છે. સામેવાળો વાક્ય પૂરું કરે તે પહેલાં આપણા મગજમાં દલીલ તૈયાર હોય છે. 'વેઇટ, વૉટ?' એટલે કે 'જરા થોભો, શું કહ્યું?' એ કોઈ વ્યાકરણનો અલંકાર નથી. એ બૌદ્ધિક બ્રેક છે.
બંધ રૂમમાં માણસો જૂઠું બોલી શકે છે, ચાલતાં ચાલતાં નહીં. 'વૉક એન્ડ ટૉક' મૂળ તો સિનેમા અને ટેલિવિઝનની એક જાણીતી ટેકનિક છે.
જ્યાં રસ્તો દેખાય છે ત્યાં જ જવું જરૂરી નથી. મોટા ભાગના લોકો સામે પડેલા દરવાજા અને શેરીઓ જોઈને ચાલે છે. શત્રુ પણ બરાબર ત્યાં જ બંદૂક તાકીને બેઠો હોય છે. આ વ્યૂહરચના લશ્કરી દાવપેચમાંથી આવી છે.
મેળામાં પેલી ગોળ ફરતી ચકડોળ જોઈ છે? વોલ્ટઝર રાઇડ. એમાં આખો મોટો પ્લેટફોર્મ એક દિશામાં ગોળ ફરે છે અને એની ઉપર બેઠેલી વ્યક્તિની નાની ગાડી પોતાની ધરી પર અલગ સ્પીડે ચક્કર કાપે છે. બે અલગ ગતિ એકસાથે ભેગી થાય ત્યારે એક ભયાનક ધક્કો પેદા થાય છે.
માણસ દાન કરે છે ત્યારે સાચે જ બીજાનું ભલું ઇચ્છે છે? અર્થશાસ્ત્ર આ ભ્રમ તોડી નાખે છે. આપણે માનીએ છીએ કે દાન નિઃસ્વાર્થ હોય છે. પણ મોટા ભાગના કિસ્સામાં દાન કરનાર સામેવાળાની જરૂરિયાત કરતાં પોતાના અહંકારને પોષતો હોય છે.
તમે ઈન્ટરનેટ પર કોઈ સવાલ પૂછો અને સામેથી કોઈ જવાબ ન આવે. હવે તમે શું અર્થ કાઢશો? કોઈએ જોયું જ નથી? બધાને તમારો સવાલ વાહિયાત લાગ્યો? કે પછી તમારી વાત એટલી સચોટ હતી કે કોઈને કશું ઉમેરવાની જરૂર જ ન પડી?
જીવવા માટે સૌથી વધુ શું જોઈએ? હવા પછી તરત પાણી. પાણી વગર માણસ ત્રણ દિવસમાં ખતમ થઈ જાય. હવે હીરાની વાત કરો. હીરા ન મળે તો કોઈનું શ્વાસ રોકાઈ જતું નથી.
જહાજની કાયા પર એક અદ્રશ્ય રેખા દોરેલી હોય છે. એને વોટરલાઇન કહે છે. પાણીની સપાટી આ રેખાની બરાબર નીચે રહે છે. જો વહાણમાં આ રેખાની ઉપર કાણું પડે, તો પવન ફૂંકાશે કે થોડું પાણી ઉછળશે, પણ વહાણ ડૂબશે નહીં. તમે એને રિપેર કરી લેશો.
બહારથી લીલુંછમ અને અંદરથી લાલચોટક. આ તરબૂચ છે. કોર્પોરેટ ભાષામાં આને ‘વોટરમેલન મેટ્રિક’ કહે છે. જ્યારે કોઈ પ્રોજેક્ટનો રિપોર્ટ ટેબલ પર આવે, ત્યારે બધાં ખાનાં લીલાં દેખાય. સમયસર કામ પત્યું, ટિકિટ ક્લોઝ થઈ ગઈ, લક્ષ્યાંક પૂરો થયો.
માણસ જ્યારે પણ કોઈ સમૂહમાં પ્રવેશે છે, ત્યારે એનું મગજ એક જ ગુપ્ત સવાલ પૂછે છે: અહીં મારે બીજાથી બચવાનું છે કે બીજા સાથે ભળવાનું છે? મોટા ભાગના લોકો 'હું'ની કિલ્લેબંધીમાં જીવે છે.
કંપનીમાં ટોચ પર બેઠેલો માણસ જો નબળો હોય, તો સામાન્ય રીતે સંસ્થા ડૂબી જાય. પણ ઘણી વાર માલિકો જાણીજોઈને મુખ્ય ખુરશી પર કોઈ સુસ્ત કે લાચાર માણસને બેસાડે છે. આ કોઈ ભૂલ નથી, એક ગંદી કોર્પોરેટ યુક્તિ છે.
તમારી પાસે કોઈ ખામી છે, અને તમે તેને છુપાવવા હવાતિયાં મારો છો? આ નબળા વેપારીનું લક્ષણ છે. ચાલાક મગજ પોતાની નબળાઈને ઢાંકતું નથી, એ નબળાઈને જ પોતાનો સૌથી મોટો ગુણ બનાવીને બજાર સામે મૂકી દે છે.
સામે રિવોલ્વર તણાયેલી હોય ત્યારે માણસ ગુંડાનો ચહેરો નથી જોતો, બંદૂકની નાળ જુએ છે. ભયની ક્ષણે મગજ એક જ બિંદુ પર ચોંટી જાય છે. આસપાસની આખી દુનિયા અંધારામાં સરી પડે છે. ફોરેન્સિક મનોવિજ્ઞાનમાં આ ઘટનાને વેપન ફોકસ ઇફેક્ટ કહે છે.
પથ્થર પર સતત પાણીનું ટીપું પડ્યા કરે તો આખરે એમાં પણ ખાડો પડી જાય છે. માણસના શરીર અને મનનું પણ એવું જ છે. જીવનમાં કોઈ એક મોટો ભૂકંપ ન આવે તોય ચાલે, રોજેરોજનો ઝીણો અસંતોષ અને સતત દબાણ માણસને અંદરથી કોતરી ખાય છે.
શુક્રવારની સાંજ પડે એટલે મોટા ભાગના લોકો માનસિક રીતે સ્વીચ ઓફ કરી દે છે. સોમવારની સવારે જ્યારે ઓફિસ કે ટેબલ પર પાછા ફરે, ત્યારે મગજ સાવ ખાલી હોય છે.
કોઈ મોટું નુકસાન આપણું જીવન બરબાદ નથી કરતું. રોજેરોજની તુચ્છ, નકામી પળોનો કચરો આપણું આખું આયુષ્ય કોરી ખાય છે. ઓફિસમાં ભૂલી ગયેલો પાસવર્ડ રીસેટ કરવો, લોગિન માટે ઓટીપીની રાહ જોવી, અથવા સ્ક્રીન પર ફરતી ચકરડી સામે તાકી રહેવું.
કોઈ આખી વસ્તીમાં અંદરખાને શું રંધાઈ રહ્યું છે તે બહારથી દેખાતું નથી. ઉપરથી બધું શાંત અને સંતુલિત લાગે. જીનેટિક્સમાં એક ગણિત છે: જો કોઈ બહારનું દબાણ ન હોય, તો પેઢીઓ બદલાય છતાં જનીનોનું પ્રમાણ સ્થિર રહેવું જોઈએ.
કોઈ પણ ભાષણ, પુસ્તક કે સલાહની સાચી નિષ્ફળતા કઈ? તમે ખોટી માહિતી આપી એ નહીં. લોકો તમારા તર્ક સાથે અસંમત થયા એ પણ નહીં. સાચી નિષ્ફળતા એ છે કે તમારી વાત સાંભળ્યા પછી સામેવાળા માણસનો એ વિષય પરનો ઉત્સાહ જ મરી જાય.
સિસ્ટમ કે સંસ્થામાં જ્યારે કોઈ વિચિત્ર અકસ્માત બને છે, ત્યારે આપણે તેને અપવાદ ગણીને ભૂલી જઈએ છીએ. આ માનસિક આળસ છે.
કોઈ એક માણસ જાહેરમાં પોતાનો જીવ ટૂંકાવે અને પછી અચાનક બીજા અનેક લોકો એ જ રસ્તે ચાલવા માંડે. આ કોઈ સંયોગ નથી, એક વિકૃત માનસિક ચેપ છે.
બ્રિટિશ રોયલ મરીન્સના કમાન્ડો બર્ફીલા જંગલોમાં એક કડક શિસ્ત પાળે છે. લડતી વખતે, કાદવમાં ખૂંચતી વખતે કે બરફમાં દોડતી વખતે પહેરવાના કપડાં અલગ. એ ભીના હોય તો ભીના જ પહેરવાના.
શિખર પર પહોંચ્યા પછીનો રસ્તો માત્ર નીચે તરફ જ જાય છે. સફળતાની સૌથી મોટી આડઅસર આળસ અને અહંકાર છે. જ્યારે કોઈ સંસ્થા કે વ્યક્તિ પોતાનું ધારેલું મોટું લક્ષ્ય પૂરું કરી લે છે, ત્યારે અંદરથી એક ભ્રમ જાગે છે કે હવે આપણે જીતી ગયા.
વેપારમાં દરેક ગ્રાહક કમાણી નથી કરાવતો. ઘણા માત્ર ખર્ચો વધારે છે. એકાઉન્ટિંગમાં આ સ્થિતિને દર્શાવવા માટે એક આલેખ વપરાય છે, જેનો આકાર સમુદ્રની વ્હેલ માછલીની પીઠ જેવો ઊંચો થઈને પછી નીચે બેસી જાય છે. તેને 'વ્હેલ કર્વ' કહે છે.
જંગલમાં ચાલતા હો અને અચાનક ડાળખી તૂટવાનો અવાજ આવે ત્યારે શરીર જડવત થઈ જાય છે. કાન સરવા થાય છે. આંખો એ અવાજની દિશામાં ઘૂમે છે. શ્વાસ અટકી જાય છે. આ ડર નથી. આ લડાઈ કે પલાયન પણ નથી. આ તો મગજની તપાસણી છે.
કોઈ પણ દસ્તાવેજ, યોજના કે દલીલ વાંચતી વખતે આપણી આંખો હાજર શબ્દો પર જ ચોંટી રહે છે. જે લખ્યું છે તેને આપણે સત્ય માની લઈએ છીએ. પણ સાચી હોશિયારી સામે પડેલા કાગળમાં નથી હોતી, જે ગાયબ છે તેમાં હોય છે.
કોઈપણ સમસ્યા સામે આવે ત્યારે મોટાભાગના લોકો ગભરાઈ જાય છે અથવા માત્ર બળાપો કાઢે છે. તેઓ હકીકત અને તેના પરિણામ વચ્ચેનો ભેદ પારખી શકતા નથી. આ માનસિક અવ્યવસ્થાને ઉકેલવા માટે ત્રણ પ્રશ્નોની એક સરળ શૃંખલા વપરાય છે: શું થયું? તો શું?
નિયમ તૂટે એટલે માણસ બેફામ બને છે. આ માનસિક બીમારીનું નામ છે: ‘વોટ-ધ-હેલ મોમેન્ટ’. તમે કડક ડાયેટ પર છો. નક્કી કર્યું છે કે ખાંડ નહીં અડવી. પણ બપોરે ભૂલથી એક ગુલાબજાંબુ મોંમાં મુકાઈ ગયું. હવે મગજમાં ધડાકો થાય છે: ‘ચાલો, ડાયેટ તો તૂટી ગયું.
કોર્પોરેટ જગતની સૌથી મોટી બીમારી કઈ? નકામી મીટિંગો. લોકો કલાકો સુધી એસી રૂમમાં બેસીને ચા પીવે છે, પાવરપોઇન્ટ જુએ છે અને બહાર આવીને પૂછે છે કે આખરે નક્કી શું થયું?