કુલ ૫૪૦૭ લેખ · પાનું ૫૨ / ૧૦૯
મને ભૂલી જજે — બસ, આટલું કરજે:
માડી, તારે ગરબે ઝબૂકે સો સો દીવા રે, માડી, તારે ગરબે ઘૂમે જીવ ને શિવા રે.
નથી ધન-ધાન માગ્યું મેં, નિરાંતી રાત માગું છું, નથી ગ્રંથો, નથી ભાષણ, ઘડીભર વાત માગું છું.
દીકરો પાસ થયો, દીકરી ડિસ્ટિંક્શનમાં,
છીપમાં પૂરાઈને, મૂંગા રહી, રેતી ખમી, દર્દ ઘૂંટ્યું રાતદિન, ના આંખ પણ એની નમી;
રસ્તો પહેલાં ફાઈલમાં બન્યો —
રાતભર મેં જે દબાવ્યું, એ છલક્યું આંસુ થઈ, આંખના ખૂણે અચાનક જે ઝળક્યું આંસુ થઈ.
ઑપરેશન થિયેટરની બહાર હું બેઠો છું.
વાવઝોડાં આવશે, ને દ્વાર દીવા રાખશું, હોલવે એ જ્યોત, તોયે આંખ આશા રાખશું.
હું જ મોટો, હું જ સાચો — એ જ તો તાળું હતું, હાથમાં દીવો હતો, પણ ઘર બધું કાળું હતું;
ફાઈલો સૂતી પડી છે, ઊંઘતા સાહેબ છે, જી-હજૂરી સૌ કરે છે, બોલતા સાહેબ છે.
તું છે તો આ ઘર છે, બાકી ચાર દીવાલો ખાલી, તું છે તો તુલસીએ દીવો, તું છે તો દિવાળી.
દ્રૌપદી પોકારતી: ઓ કૃષ્ણ, ક્યારે આવશે? ને સભા જોતી રહી, તો કોણ ત્યારે આવશે?
મોટો ભાઈ આગ જેવો હતો —
તું પછાડી, હું જ આગળ, બેઉ ફરતાં સ્કૂટરે, વાળ તારા ઊડતા, ને ખૂબ હસતાં સ્કૂટરે.
નથી કાગળ, નથી શાહી, સુરીલું ગાન કવિતા છે, પળે પળ જાતને ભૂલું, મજાનું ધ્યાન કવિતા છે.
એક રાત જિંદગી
ના માગું કે દુઃખ ન આવે, પ્રભુ, એટલું દેજે બળ, દુઃખ આવે તો હસતે મોંએ ઝીલી લઉં હું પળપળ.
ચણી દીવાલ, વચ્ચેથી બધું આંગણ વહેંચાયું, હતા જે એક થાળીમાં, હતું બચપણ, વહેંચાયું.
તેં નજર નીચી કરી, ત્યાં ચાંદની ઢળતી રહી, ને પવનના એક ઝોકે ઓઢણી ઢળતી રહી.
પ્રેમપત્રો ક્યાં હવે? સઘળું લખાયું ફોનમાં, ‘બ્લૉક’ કીધું એક દી, ને દિલ કપાયું ફોનમાં.
કચ્છના રણમાં પૂનમની રાતે
મેહુલિયા, તું આવ ને, તારી વાટ જુએ છે ગામ, ખેતર ખાલી, કોઠી ખાલી, ખાલી ઠાલાં ઠામ.
સાંજ ઢળતાં, ઓરડે પડદો જરા ઝૂલી ગયો, ચા ઠરી, ને હાથમાં પુસ્તક હતું, ભૂલી ગયો;
શબ્દ મારા, હોઠ મારા, સૂર-વાણી તું, સખા, પ્યાસ મારી, હાથ મારા, ઝરણ-પાણી તું, સખા.
ફૂલ તોડે એમ, તેં તો બસ હસીને ‘ના’ કહી, હાથ જોડી, ઘૂંટણે બેસી, ફરીને ‘ના’ કહી.
મા મારી ભૂખ ઓળખે છે,
ભરું રોજ હું જામ એકાંત સાથે, વિતાવું સદા શામ એકાંત સાથે.
દાદાએ સ્માર્ટફોન લીધો. પહેલે જ દિવસે
ગામના પાદરે વડ
દેહ પણ ના, શ્વાસ પણ ના, એક માટી અમર છે, તાજ ગ્યા, તખ્તો ગયા પણ, સંત-વાણી અમર છે.
એક હાથે વાંસળી ને બીજે હાથે ચક્ર, મારો કાનુડો તો સીધો, ને વળી એ જ વક્ર.
નથી કેવળ કિતાબો, રાતભર આકાશ વાંચું છું, હથેળીમાં ધરીને નાડ, મારા શ્વાસ વાંચું છું.
ગામને પાદર નાની દેરી, દીવો ઝગે અંધારે, આખું ગામ સૂઈ જાય તોય માડી જાગે દ્વારે.
૪૪૬૬. ચાંદને જોયા કરું છું રોજ બારી પાસ હું,
૪૫૪૬. હથેળીમાં લકીરો છે, લકીરોમાં કશું ક્યાં છે?
૪૫૯૧. પિતાજી ગયા, ને ગયો એક છાંયો,
૪૬૨૬. થયા વાળ ધોળા, નજર મંદ છે,
૪૬૪૬. ચાંદની રાતમાં ઓરડો એકલો,
પહાડ પર બરફ પડ્યો ત્યારે સૌએ ફોટા પાડ્યા,
મેં લખેલા શેર નીચે કોઈ બીજું નામ છે, રાતભર જાગ્યો હતો હું, ને સવારે આમ છે!
સાજન મારા પરદેશ ચાલ્યા, ને ઘરને આવ્યો તાવ, ખાલી ખીંટીએ ઝૂલે નામ, ને ઉંબરે વેરાયો ભાવ…
ત્રીસમી જાન્યુઆરીએ સાયરન વાગે છે,
શામળિયો મારો છેલછબીલો, વાંકી એની ચાલ રે, મોરપીંછાળી પાઘડી બાંધી આવ્યો નંદનો લાલ રે.
તમાશાના ઘરે જોકર બની સૌને હસાવું છું, પડે પડદો પછી હું ડૂસકાંઓને છુપાવું છું.
હતી ખેતર સુધી જાતી, પવનમાં ઝૂલતી કેડી, હવે ડામર તળે દાટી, વિસામો શોધતી કેડી.
આભથી અંગાર વરસે, આ ધરા પણ લાલ છે, ઝાડ નીચે છાંયડો પણ આજ તો બેહાલ છે.
મળીને બધા ઘાવ મારા ગણે છે, અને ગામમાં જઈ કહાણી વણે છે.
પ્રેમ પર પોથી લખી, ને લોક વાંચીને હસે, માસ્તરે પણ લાલ પેને ભૂલ પર લીટા ઘસે;
મેળે ગઈ’તી હું તો ચકડોળે બેસવા, ને નજરું ત્યાં અટકી ગઈ, ભીડની વચ્ચે એક પાઘડીનો છેડલો, ને હું તો ઘૂમટામાં સટકી ગઈ…