ઓડિટ

એક રાત
જિંદગી
ચશ્માં પહેરીને
મારા ટેબલ પર બેઠી —
ઓડિટ માટે.

‘સાઠ વરસ.
ખર્ચ બોલો.’

મેં ફાઈલ ખોલી:
ઑફિસ — આડત્રીસ વરસ.
ટ્રાફિક — છ વરસ.
ઊંઘ — વીસ.
ફોન — ખબર નથી, ગણ્યો નથી.

‘ને બાળકો?’
‘રવિવારે… ક્યારેક.’
‘મા?’
‘દિવાળીએ.’
‘તું પોતે?’

હું ચૂપ.

એણે પેન મૂકી,
ચશ્માં ઉતાર્યાં,
ને બોલી:
‘હિસાબ મળતો નથી.
પણ ચિંતા ન કર —
હજી થોડું ખાતું
ખુલ્લું છે.’

સવારે
હું પહેલી વાર
દીકરીને
નિશાળે
મૂકવા ગયો.

– પરાગ રતનપરા