છૂટા શેર ૪૬૪૬–૪૬૬૫

૪૬૪૬.
ચાંદની રાતમાં ઓરડો એકલો,
બારણું ખોલતાં યાદ તારી મળી.

૪૬૪૭.
દીકરી સાસરે સંચરી સાંજના,
માવડી ઓરડે ઢૂસકે ઢૂસકે.

૪૬૪૮.
ફૂલની પાંખડી ઝૂલતી ડાળ પર,
ને પરાગે લખી એક ઝાકળ-ગઝલ.

૪૬૪૯.
આપણે બે હતાં, ને હતો ચાંદલો,
હાથમાં હાથ ને મૌનમાં વાતડી.

૪૬૫૦.
ઑફિસે ફાઈલો ઊંઘતી રાતદિન,
બોર્ડ પર બારણે: ‘આવજો કાલ’ બસ.

૪૬૫૧.
ઝૂંપડીમાં બળે કોડિયું એકલું,
મ્હેલમાં ઝુમ્મરો, તોય અંધાર છે.

૪૬૫૨.
માવડી ઊંઘમાં પણ કરે છે દુઆ,
કેમ કે ઊંઘમાં બોલતી ‘દીકરો’.

૪૬૫૩.
આ પરાગે ગઝલ જે લખી રાતભર,
એ સવારે બની ઓસ ફૂલો ઉપર.

૪૬૫૪.
તું નથી, તો નથી ઓસરીમાં વસંત,
આંગણે પાનખર કાયમી છે હવે.

૪૬૫૫.
ગામને ગોંદરે ઢોર પાછાં વળે,
ધૂળમાં સાંજ સોનું બની ઝળહળે.

૪૬૫૬.
વોટ દીધો, પછી પાંચ વરસો ગયા,
એ જ ખાડા, વળી એ જ ભાષણ નવા.

૪૬૫૭.
પાંપણે ઝૂલતું એક ટીપું હતું,
જે ઝરી ગ્યું, ડુબાડી ગયું આ નગર.

૪૬૫૮.
કાલ ખોળે રમાડ્યો હતો જે ખરે,
આજ એ હાથ ઝાલી મને દોરતો.

૪૬૫૯.
ફ્રેમમાં બા હસે છે, હજી એમ તો,
હાર કરમાઈ ગ્યો, હાસ્ય તાજું હજી.

૪૬૬૦.
ઓટલો, લીમડો, માટલું, ગામ ને,
ઠંડકો આજ મોંઘી મળે છે અહીં.

૪૬૬૧.
આ પરાગે સુગંધી ભરી ગામમાં,
કોઈ જાણે ન, કોણે ભરી આ હવા.

૪૬૬૨.
સાથમાં ચાલતાં લાકડી બે હતી,
એક ખૂટી પડી, એક ઝૂકી પડી.

૪૬૬૩.
સાસરે થાળ છપ્પન ભરે સાસુજી,
ઘેર પત્ની કહે: ‘ખીચડી છે, જમો.’

૪૬૬૪.
ક્યાંય ઈશ્વર ન દીઠો ગગન-ગોખમાં,
માવડી જ્યાં હસી, ત્યાં જ દીઠો હતો.

૪૬૬૫.
રાત વીતી, હવે દીવડો ઠારજો,
ને સવારે ફરી ગીત ગાશું નવાં.

– પરાગ રતનપરા

કવિ: પરાગ રતનપરા · તખલ્લુસ: ‘પરાગ’
કાવ્ય ક્રમ ૨૩૩૨–૨૪૩૧ · શેર ક્રમ ૪૬૬૬–૪૮૬૫