આ વિષયમાં 5274 લેખ · પાનું ૩૮ / ૧૦૬
અધૂરી કહાની કહેવાય ના, નયનની નિશાની કહેવાય ના.
ગયાં છો, છતાં છે હજૂરી તમારી, રહી સાંજ જાણે અધૂરી તમારી.
ઓટલો સૂનો સૂનો રે, હવે કોઈ બેસનારું નહીં, દાદાની લાકડી ટેકવી વાતું કહેનારું નહીં.
એક જ પાટલીએ બેસતા, ભેરુ, આપણ બેય, આજ તું ક્યાં ને હું ક્યાં, તો ય સાંભરે એ જ નેહ.
કવરમાં મોકલી છે રાખડી, વીરા, પરદેશ, ગાંઠે ગાંઠે બાંધ્યો મેં તો માડીનો સંદેશ.
ન ઘર મારું, ન ઠેકાણું, લખું છું ગઝલ મસ્તીમાં, નદી કાંઠે રહું છું ને હસે છે કમલ મસ્તીમાં.
રસ્તાને કાંઠે પીપળા નીચે
કામ નાનું હોય તો પણ કૈં ચડાવો ઉપરથી, ફાઈલો દોડે પછી, એવા ઠરાવો ઉપરથી.
કદી ડાળ પર ફૂલ થાવું પડે, કદી પગ તળે શૂળ થાવું પડે.
પૂનમની રાતે ધાબે ચડીને
કાનુડા, તેં પૂછ્યું: ‘ગોકુળ છોડી જાઉં તો તું શું કરશે?’ વાંસળી મૂકી જા, રાધા તો એના છિદ્રે છિદ્રે ઠરશે.
તરસથી ફાટતા રણને ધરા ભીનાશ લાગે છે, અમાસે આગિયાને દીવડો આકાશ લાગે છે.
ગણ્યાં ગણાય નહીં રે, આ ચોમાસાં ગણ્યાં ગણાય નહીં, દાદાની કરચલીએ વરસ્યાં, એ પાણી ભણ્યાં ભણાય નહીં.
ઊઠો ને સાહ્યબા, કૂકડો બોલ્યો, ખેતર સાદ પાડે, ચૂલે ચડી ગઈ રાબ ને બળદ ઘૂઘરા ઝાડે.
મંદિરની લાંબી કતારમાં મા અને દીકરો
ભોર થઈ, બાગમાં પાંખડી ઊઘડે, સ્વપ્નથી જાગતી આંખડી ઊઘડે.
ઘણો ભાગ્યો, છતાં છૂટી નહીં તન્હાઈ મારામાં, સમંદર પણ ડરી જાતો, જુએ ઊંડાઈ મારામાં.
ભીંડો રે ભીંડો, મારી થાળીનો ભીંડો, ચીકણો ચીકણો ચોંટ્યો, જાણે સરકારી પીંડો!
પંદરમી ઑગસ્ટે સિગ્નલ પર
ન આવ્યાં તો કશો વાંધો, બહાનાંઓ રહેવા દે, હવે તો આંસુ સાચાં છે, તરાનાઓ રહેવા દે.
ન કર્મો, ન ઉદ્યમ, બિલાડી નડે છે, ગ્રહો તો બિચારા, અનાડી નડે છે.
એ જ ઘરથી ઑફિસે ને એ જ ગાડું રોજનું, એ જ ચા ને એ જ છાપું, એ જ ઝાડું રોજનું.
સંગ્રહાલયમાં કાચની પેટીમાં
નિયમ તોડવામાં અમે શૂર વીરા, જરા હૉર્ન વાગે, અમે તો અધીરા;
કહે સાહેબ જે કૈં પણ, અમારું કામ હા માં હા, દિવસને રાત કે' તો પણ, મળે છે દામ હા માં હા.
સળગતી રહી લાગણી રાતભર, પવન ખેંચતો ઓઢણી રાતભર.
બાની એક જૂની ડાયરી છે — પીળાં પાનાં,
ગઈ રાતે સપનું આવ્યું — બાપુજી મને
ગુમાવે આદમી નિજનું ખરું ઈમાન ટોળામાં, બને છે ભીડનો હિસ્સો, મટે ઇન્સાન ટોળામાં.
જે ગયું તે જળ હતું, પાછું વળે ના કોઈ દી, કાંઠડે રડતો રહે, તો યે ભરાશે ના નદી;
અમે બંને ચશ્માંના બે કાચ જેવાં છીએ.
સરોવર કિનારે જુદું રૂપ જળમાં, બપોરે ઝગે છે કિરણ-ધૂપ જળમાં.
પધારો ગણરાય, મારે આંગણ પધારો રે, ઓછું-અધૂરું ઘર છે, તો ય સ્વીકારો રે.
કાલે કરી'તી કિટ્ટા, આજે બુચ્ચા, બુચ્ચા, બુચ્ચા! રીસ રીસ રમી ને ભૂલી ગયાં, મન તો સાવ જ સચ્ચા.
નથી બસ શ્યામની છાયા, સ્વયંની છે કથા રાધા, વિરહની આગમાં બળતી, છતાં હસતી સદા રાધા.
ઑનલાઇન આવ્યા ગિરધારી, ભાઈ, ઑનલાઇન આવ્યા ગિરધારી, મંદિરે જાવાની હવે ક્યાં જરૂર? દર્શન ઘેર બેઠાં ભારી!
નદીની મુલાકાત ભૂલી ગયાં? હતી ચાંદની રાત, ભૂલી ગયાં?
કદી જાણે-અજાણે મેં હૃદય તારું દુભાવ્યું હો, ગુમાનેથી, ઉતાવળથી, કશું કડવું સુણાવ્યું હો;
ઘટાદાર ઇતિહાસ છે બીજમાં, પવનનો અહેસાસ છે બીજમાં.
હસી ચાલી ગયા એ તો, સકળ ભંડાર છોડીને, ન જોયું એક પણ વેળા, બધું ઘરબાર છોડીને.
દીકરાના ફ્લૅટમાં બાપુજીના ઓરડાની દીવાલ પર
ધુળેટીએ ધૂળ ઊડી ને ગામ થયું રંગરાતું, કોણ કયો ને કોણ પરાયો, કોઈ ન ઓળખાતું.
વાંસળી તો કાનાની, ને ફૂંક છે રાધાની, સૂર કોનો? કોઈ ન જાણે, વાત છે બંનેની.
કાશ, પાછો એ જ મારો કાળ બોલાવી શકું, આંગણે રમતું હતું, એ બાળ બોલાવી શકું.
સખી, આ શ્રાવણ શું કામનો, જ્યાં સાજન નહીં પાસ? વાદળ વરસે બારે મેહ, ને મારે હૈયે પ્યાસ.
છાપાની રવિવારની પૂર્તિમાં પાનું ભરીને જાહેરાતો છે:
હું ભ્રમર થઈ ઘૂમતો આખો દિવસ બસ બાગમાં, હર કળી સાથે ગણગણું છું નવા કો' રાગમાં;
એક પંખી રોજ ગણતું શેષ શ્વાસો પિંજરે, ને સગાંઓ રોજ આવી દે દિલાસો પિંજરે.
ભરી પ્યાલી ગઝલ કેરી, નશામાં રાગ ગાઉં છું, બળે ભીતર, છતાં હસતાં હૃદયની આગ ગાઉં છું.
તમારા નમનથી જ પથ્થર થયો છું, તમારી દુઆથી જ ઈશ્વર થયો છું.