એક જ પાટલી

એક જ પાટલીએ બેસતા, ભેરુ, આપણ બેય,
આજ તું ક્યાં ને હું ક્યાં, તો ય સાંભરે એ જ નેહ.

રિસેસમાં વહેંચી ખાધાં'તાં તારાં ભાથાં, મારી રોટલી,
માસ્તરનો ડંડો ખાધો ત્યારે તેં ઝાલી'તી મારી ચોટલી;
સ્લેટની પાટી પર લખ્યું'તું ‘દોસ્તી’, ભૂંસાયું તો ય છે…
આજ તું ક્યાં ને હું ક્યાં…

તું તો ગયો મોટો સાહેબ થઈ, હું રહ્યો ગામનો માસ્તર,
તારી ગાડી ચળકે, મારી સાઇકલનો ઊખડ્યો પાથર;
પણ જ્યારે મળીએ, ત્યારે બેય પાટલી પર જઈ બેસીએ છેય…
આજ તું ક્યાં ને હું ક્યાં…

પરાગ કહે: આ ભેરુબંધી નથી ઉંમરનો હિસાબ,
ધોળા વાળે પણ ખૂલી જાય છે બાળપણની કિતાબ;
ઘંટ વાગે ને દોડી જઈએ, એ ઘંટ હજી વાગે છેય…
આજ તું ક્યાં ને હું ક્યાં, તો ય સાંભરે એ જ નેહ.

– પરાગ રતનપરા