ગણ્યાં ગણાય નહીં

ગણ્યાં ગણાય નહીં રે, આ ચોમાસાં ગણ્યાં ગણાય નહીં,
દાદાની કરચલીએ વરસ્યાં, એ પાણી ભણ્યાં ભણાય નહીં.

એક ચોમાસે નદી ચડી ને ખેતર આખું તાણ્યું,
એક ચોમાસે છાપરું ગળ્યું, ને ઘરમાં નવું વહાણું;
એક ચોમાસે દાદી આવ્યાં, એ દિવસો વણ્યા વણાય નહીં…
ગણ્યાં ગણાય નહીં રે…

એક વરસ તો આભ રિસાયું, ધરતી ધખતી રહી,
દાદા ઊભા'તા આંગણ ને આંખે વરસી ગઈ;
એ વરસાદ તો આંસુનો હતો, એ ભીનાશ લણ્યે લણાય નહીં…
ગણ્યાં ગણાય નહીં રે…

પરાગ કહે: આ પહેલો, બીજો, છેલ્લો — એવું કાંઈ નહીં,
જે વરસ્યું તે જીવ્યું, બાકી ગણતરી ભાંગી ગઈ;
છેલ્લે છાંટે દાદા બોલ્યા: ‘જીવન તો ચણ્યું ચણાય નહીં’…
ગણ્યાં ગણાય નહીં રે, આ ચોમાસાં ગણ્યાં ગણાય નહીં.

– પરાગ રતનપરા