કુલ ૨૬૫૦ લેખ · પાનું ૧૦ / ૫૩
દિવસના ચોવીસ કલાક બધા પાસે સરખા છે, પણ સાંજ પડે ત્યારે મોટાભાગના લોકોનો એક જ કકળાટ હોય છે: 'આખો દિવસ ક્યાં વહી ગયો, ખબર જ ન પડી.' આધુનિક માણસ કામની લાંબી યાદી બનાવે છે.
મોટા સંકલ્પો કાગળ પર સારા લાગે છે, જીવનમાં નહીં. પહેલી તારીખે માણસ જીમ જવાનું કે દસ કલાક વાંચવાનું નક્કી કરે છે, અને પંદરમી તારીખે થાકીને પથારી ભેગો થઈ જાય છે. મગજ ઉત્સાહમાં મોટો પહાડ પસંદ કરે છે અને પછી ચડતી વખતે હાંફી જાય છે.
સિસ્ટમ પોતાની મેળે સંતુલન સાધી લે છે. કોઈ બાહ્ય સંચાલક વિના. આ વાત સમજાવવા જેમ્સ લવલોક અને એન્ડ્રુ વોટ્સને ૧૯૮૩માં એક કાલ્પનિક ગ્રહ બનાવ્યો: ડેઇઝીવર્લ્ડ. આ ગ્રહ પર માત્ર બે પ્રકારનાં ફૂલો ઊગે છે—કાળાં અને સફેદ.
ખરાબ માણસને નોકરીમાંથી કાઢી મૂકવો અઘરો છે. એના કરતાં એને બીજાના માથે પધરાવી દેવો ઘણો સહેલો છે. અમેરિકન શિક્ષણ વ્યવસ્થામાં એક કુખ્યાત શબ્દપ્રયોગ છે: ‘ડાન્સ ઓફ ધ લેમન્સ’. લેમન એટલે કે ખામીવાળી, નકામી વસ્તુ.
બ્રહ્માંડમાં મોટા ભાગનો હિસ્સો ડાર્ક મેટરનો છે. એ ક્યારેય નરી આંખે દેખાતો નથી, કોઈ ટેલિસ્કોપમાં પકડાતો નથી, પણ આખી ગેલેક્સીને પોતાના સ્થાને પકડી રાખવાનું ગુરુત્વાકર્ષણ એ જ પૂરું પાડે છે. જો એ ગાયબ થઈ જાય, તો બધું વિખેરાઈ જાય.
કોઈ એક જગ્યાએ પડેલી મહત્ત્વની માહિતી બીજી જગ્યાએ પહોંચતી અટકી જાય ત્યારે જે દીવાલ ઊભી થાય છે, તેને 'ડેટા બેરિયર' કહે છે. આ શબ્દ કમ્પ્યુટર જગત અને આધુનિક કોર્પોરેટ ભાષામાંથી આવ્યો છે.
સ્ક્રીન પર દેખાતા આંકડાઓમાં જ આખી દુનિયા સમાઈ ગઈ છે એવો ભ્રમ એટલે ડેટા ગેઝ. બ્રિટિશ સમાજશાસ્ત્રી ડેવિડ બીયરે ૨૦૧૮માં આ શબ્દ આપ્યો. ફ્રેન્ચ ફિલસૂફ મિશેલ ફૂકોના ‘મેડિકલ ગેઝ’ પરથી આ વિચાર આવ્યો છે.
ખિસ્સામાં અબજો રૂપિયા હોય એટલે માણસ બુદ્ધિશાળી જ હોય, એ માન્યતા સાવ પોકળ છે. સ્વિટ્ઝર્લૅન્ડના દાવોસ શહેરમાં દર વર્ષે દુનિયાભરના અબજોપતિઓ અને નેતાઓ ભેગા થાય છે. તેઓ ગરીબી, આબોહવા અને યુદ્ધો પર ગંભીર ભાષણો આપે છે.
મગજ ઘણીવાર વાર્તાકાર નથી હોતું, ભયાનક સિનેમાનો ડાયરેક્ટર હોય છે. નાની સમસ્યા આવે કે તરત એ આખી પૃથ્વીના વિનાશનું દ્રશ્ય દોરી દે છે. બોસ માત્ર એક ઈમેલમાં બોલાવે અને માણસ વિચારી લે છે કે નોકરી ગઈ, હપ્તા અટકી જશે અને રસ્તા પર આવી જવાશે.
આજના કોર્પોરેટ જગતમાં એક જ મંત્ર સંભળાય છે: નેટવર્કિંગ કરો. જેટલા વધુ લોકોનાં વિઝિટિંગ કાર્ડ ખિસ્સામાં, એટલા તમે વધુ સફળ. પણ આ આંધળી દોડનો એક બીજો છેડો પણ છે, જેને કેટલાક વિચારકો ડી-નેટવર્કિંગ કહે છે.
અમુક માણસો તમને ખૂબ ગમે છે, કારણ કે એમની સાથે કામ સરસ નીકળે છે. એ ફોન ઉપાડે છે, તમારું કામ પતાવી આપે છે, તમે એમનું કરી આપો છો. બંને પક્ષે એક અઘોષિત સમજૂતી હોય છે: ‘તું મને ખપમાં આવ, હું તને આવીશ.
અંગ્રેજી ભાષામાં 'ડિસ' ઉપસર્ગથી શરૂ થતા શબ્દો માણસની માનસિક શાંતિ હણી લે છે. ડિસપોઇન્ટમેન્ટ, ડિસકન્ટેન્ટ, ડિસ્ટ્રેક્શન, ડિસમિસલ કે ડિસઅપ્રૂવલ. આ બધા એવા મનોભાવો છે જે જીવનને અસ્તવ્યસ્ત બનાવી દે છે.
મગજ વાપરવાનું બંધ કરી દો એટલે વિચારવાની ક્ષમતા આપોઆપ મરી જાય. આ કોઈ રહસ્ય નથી, કુદરતનો જૂનો નિયમ છે. સ્માર્ટફોન આવ્યા પછી આપણને પોતાના ઘરના નંબર પણ યાદ રહેતા નથી. આર્ટિફિશિયલ ઇન્ટેલિજન્સ આ આળસને છેલ્લા સ્ટેજ પર લઈ ગયું છે.
માનવજાતની કલ્પનાઓમાં અજીબ તાકાત છે. ડ્રેગન એટલે અગનગોળા ફેંકતું ભયાનક જીવ. પણ ‘ડેથ ડ્રેગન’ એથીય વધુ ખતરનાક રૂપક છે. આ વિચાર કોઈ મેનેજમેન્ટ ગુરુ કે મનોવૈજ્ઞાનિક પ્રયોગશાળામાંથી નથી આવ્યો.
માણસ તટસ્થ હોવાનો ઢોંગ બહુ સરસ કરે છે. આપણે માનીએ છીએ કે બે વિકલ્પો સામે આવે ત્યારે આપણું મગજ બંનેના ગુણ-દોષનું વજન ત્રાજવે તોળે છે. આ ખોટો ભ્રમ છે.
હાથ ધોવાથી બીમારી અટકે છે. કાનૂની ભાષામાં કે મેડિકલ સાયન્સમાં આને સેનિટાઈઝેશન કહે છે. સાબુ વાપરતી વખતે તમને ખબર નથી હોતી કે કયો ચોક્કસ વાયરસ મર્યો. બસ, ગંદકી ઘટે છે.
મોટા ભાગના લોકો માત્ર એટલો જ વિચાર કરે છે કે શું નિર્ણય લેવો. એ લોકો ક્યારેય વિચારતા નથી કે નિર્ણય કઈ ક્ષણે લેવો. આ ભૂલ છે. સાચો નિર્ણય પણ જો ખોટા સમયે લેવાય તો એ આપત્તિ બની જાય છે.
કોઈ પણ સંસ્થા કે પ્રોજેક્ટમાં સૌથી મોટો ઝઘડો પૈસાનો નથી હોતો, સત્તાની વહેંચણીનો હોય છે. નિર્ણય કોણ લેશે? ટોચ પર બેઠેલો સરમુખત્યાર કે નીચે કામ કરતી આખી ટીમ? આ બે છેડા વચ્ચે એક આખો પટ્ટો પથરાયેલો છે, જેને નિર્ણયનું સાતત્ય કહેવાય.
બાવન પત્તાની એક સામાન્ય કેટ લો. તેને બરાબર ચીપી નાખો. હવે ટેબલ પર એક પછી એક પત્તાં ગોઠવો. જે ચોક્કસ ક્રમ સામે આવશે, તે સમગ્ર બ્રહ્માંડના ઇતિહાસમાં કદાચ પહેલી જ વાર બન્યો છે.
આખો સમાજ સંસ્કારી છે, એટલે એનો દરેક નાગરિક સાધુ જેવો જ હશે? આ ભ્રમ છે. તર્કશાસ્ત્રની ભાષામાં આ ભૂલને ‘ડીકમ્પોઝિશન ફેલેસી’ અથવા વિભાજનનો તર્કદોષ કહે છે.
અક્ષરો ઓળખી લેવા અને અર્થ પામી જવો, આ બે વચ્ચે આખો દરિયો છે. છાપું વાંચીને સમાચાર જાણી લેવા તે સામાન્ય સાક્ષરતા છે.
બ્રોકોલી સ્વાસ્થ્ય માટે ઉત્તમ છે, પણ સ્વાદમાં મોળી અને અણગમતી લાગે છે. જો તમે એને બેસનમાં લપેટીને તેલમાં તળી કાઢો, તો શું થાય? સ્વાદિષ્ટ ભજીયું બની જાય, પણ અંદર રહેલાં બધાં પોષક તત્ત્વો તેલના થરમાં દબાઈને નકામા થઈ જાય.
માણસ જન્મજાત આળસુ છે. મગજ મહેનત કરવા માંગતું નથી. જ્યારે પણ કોઈ પસંદગી કરવાની આવે, ત્યારે આપણે પહેલાંથી ગોઠવાયેલા વિકલ્પને ચૂપચાપ સ્વીકારી લઈએ છીએ. આને 'ડિફોલ્ટ પૂર્વગ્રહ' કહેવાય છે.
તમારી પાસે માહિતી છે, તર્ક છે અને પાક્કો પુરાવો પણ છે. તમારો દાવો સાચો લાગે છે. છતાં, પડદા પાછળ એક એવું અજાણ્યું સત્ય છુપાયેલું હોઈ શકે છે જે સામે આવતાં જ આખી ઈમારત પત્તાના મહેલની જેમ તૂટી પડે.
કોઈ તમને કહે કે ‘કામ થઈ ગયું છે’, ત્યારે હકીકતમાં કેટલું કામ થયું હોય છે? સોફ્ટવેરની ભાષામાં એક પ્રોગ્રામરે કોડ લખી નાખ્યો એટલે એના મતે કામ ખતમ. પણ ટેસ્ટિંગ બાકી હોય, બગ્સ સુધારવાના બાકી હોય અને સર્વર પર અપલોડ કરવાનું બાકી હોય.
તમારા મગજમાં આવતો દરેક વિચાર અંતિમ સત્ય નથી હોતો. મોટા ભાગના લોકો પોતાના વિચારો સાથે એટલા ભળી જાય છે કે વિચાર અને વાસ્તવિકતા વચ્ચેનો ભેદ ભૂલી જાય છે. જ્યારે મન કહે છે કે તમે નાકામિયાબ છો, ત્યારે તમે માની લો છો કે તમે ખરેખર નકામા છો.
કોઈ પણ વ્યવસ્થા કેટલી મજબૂત છે, તેની સાચી પરખ અણીના સમયે જ થાય છે. ટેકનોલોજીની દુનિયામાં આને લેટન્સી અથવા વિલંબ કસોટી કહે છે.
કોઈ માણસને જોતાં જ આપણી અંદર એક અવાજ ઊઠે છે: આ ઠીક નથી, અથવા આ જ સાચો છે. આપણે એને છઠ્ઠી ઇન્દ્રિય કહીએ છીએ. કોર્પોરેટ ભાષામાં એને 'ગટ ફીલિંગ' કહેવાય. ડેનિયલ કાહનેમને પોતાના સંશોધનો અને પુસ્તકોમાં આ ટેવ સામે કડક ચેતવણી આપી છે.
કોઈ અજાણ્યા માણસની મદદ કરવી એ કુદરતના નિયમ વિરુદ્ધ લાગે. ઉત્ક્રાંતિ તો કહે છે કે પહેલાં પોતાનો જીવ બચાવો. છતાં માણસો વર્ષોથી પારકાં માટે પોતાનો સમય કે પૈસા ખર્ચે છે. કેમ? કારણ સીધું છે: ભવિષ્યનું વળતર.
જંગલમાં આદિમાનવ ભૂખ્યો થતો ત્યારે શિકાર શોધતો. હરણ માર્યું કે તરત જ પેટ ભરાઈ ગયું. વરસાદ આવ્યો તો ગુફામાં ભરાઈ ગયા. આને તાત્કાલિક વળતર કહેવાય. ક્રિયા અને પરિણામ વચ્ચે કોઈ અંતર નહીં. માનવ મગજ આ જ વાતાવરણમાં લાખો વર્ષ ઘડાયું છે.
કામ સોંપવું એ માત્ર તમારો બોજ હળવો કરવાની કળા નથી. સાચું ડેલિગેશન બીજા માણસને મોટો બનાવવાનું સાધન છે. આ વિચારમાંથી ‘ડેલિગ્રો’ શબ્દ બન્યો છે — ડેલિગેટ કરીને ગ્રો કરવું, સોંપીને વિકસાવવું. મોટા ભાગના લોકો કામ બીજાને સોંપતી વખતે કંજૂસ હોય છે.
માણસ બધું જ જાણવા નથી માગતો. ઘણી વાર સત્ય સામે ઊભું હોય તો પણ તે આંખ આડા કાન કરે છે. આ કોઈ આળસ નથી. આ એક સભાન નિર્ણય છે. મનોવિજ્ઞાનમાં તેને 'ડેલિબરેટ ઇગ્નોરન્સ' કહે છે.
બાળકને ચેમ્પિયન બનાવવાની ઘેલછામાં મા-બાપ ઘણીવાર તેનો શ્વાસ રૂંધી નાખે છે. ચાર વર્ષની ઉંમરે ટેનિસ રેકેટ પકડાવી દેવું અને દિવસના આઠ કલાક માત્ર ડ્રિલ કરાવવી એ સાધના નથી, માનસિક અત્યાચાર છે.
આંખો બંધ કરી લેવાથી વાવાઝોડું અટકતું નથી. મુશ્કેલી સામે આવીને ઊભી હોય ત્યારે બધું સારું જ છે એવા દાવા કરવા એ હિંમત નથી, મૂર્ખામી છે. મનોવિજ્ઞાનની પરિભાષામાં આને ભ્રામક સકારાત્મકતા કહે છે.
તમને પસંદગીનો અધિકાર આપવો અને ખરેખર સત્તા આપવી, આ બંને વચ્ચે જમીન-આસમાનનો ફરક છે. લોકશાહી ભ્રમણા એટલે એવી સ્થિતિ જ્યાં લોકોને લાગે છે કે નિર્ણયો તેઓ પોતે લઈ રહ્યા છે, પણ વાસ્તવમાં નિયંત્રણ કોઈ અદ્રશ્ય વ્યવસ્થાના હાથમાં હોય છે.
સમાજ અચાનક બદલાતો નથી. કોઈ ચમત્કારિક વ્યાખ્યાન કે સરકારી કાયદો રાતોરાત લાખો લોકોના મગજ સાફ કરી શકતો નથી. પરિવર્તન માણસના મગજ બદલાવાથી ઓછું અને માણસો પોતે બદલાવાથી વધુ આવે છે.
આખી દુનિયા ઉદાસીને રોગ માનીને બેઠી છે. સહેજ મન ભારે થાય એટલે લોકો સલાહ આપવા દોડી આવે કે હસો, સકારાત્મક વિચારો, બહાર નીકળો. પણ હતાશા માત્ર ખાલીપો નથી. એ મગજનો એક સ્ટોપ સિગ્નલ છે. લેખક ટોમ વુટને ૨૦૦૭માં પોતાના પુસ્તકમાં આ વિચાર મૂક્યો હતો.
સુખી માણસ ભ્રમમાં જીવે છે. આ કોઈ ફિલસૂફી નથી, મનોવિજ્ઞાનનો દાવો છે. જેને આપણે સામાન્ય અને સ્વસ્થ માણસ કહીએ છીએ, તે દુનિયાને ગુલાબી ચશ્માથી જુએ છે. તે માને છે કે પરિસ્થિતિ તેના કાબૂમાં છે.
તમે કોઈ મુશ્કેલ કોયડા પર કલાકો સુધી માથું પચાવો છો. કાગળ પર ગણતરીઓ માંડો છો. મિત્રો સાથે ચર્ચા કરો છો. છતાં છેડો હાથ નથી આવતો. પછી તમે કંટાળીને બધું પડતું મૂકો છો. હાથપગ ધોઈને લટાર મારવા નીકળી જાઓ છો કે ઊંઘી જાઓ છો.
આપણે ભૂલ કરવાથી ડરીએ છીએ. શાળામાંથી જ મગજમાં ઠસાવી દેવામાં આવ્યું છે કે ભૂલ કરવી એટલે ગુનો. પણ મનોવિજ્ઞાન એક નવો તર્ક રજૂ કરે છે. જાણીજોઈને ખોટો જવાબ આપવો અને પછી તેને તરત સુધારવો, એ સીધા સાચા જવાબ ગોખવા કરતાં મગજમાં લાંબો સમય ટકી રહે છે.
કોઈપણ પ્રોજેક્ટ શરૂ કરતાં પહેલાં કાગળ પર લીટા તાણવા માટે કેટલો સમય ફાળવવો? આ પ્રશ્ન જૂનો છે. આ શબ્દ કોઈ મનોવૈજ્ઞાનિક પ્રયોગમાંથી નથી આવ્યો. તે ડિઝાઇન ઉદ્યોગ અને આધુનિક પ્રોજેક્ટ મેનેજમેન્ટની દુનિયામાંથી આવે છે.
જે સરળતાથી શીખાય છે, તે એટલી જ ઝડપથી ભુલાઈ જાય છે. આપણું મગજ આળસુ છે. એને શ્રમ વિના મળતી માહિતીમાં કોઈ રસ પડતો નથી. પુસ્તક વાંચતી વખતે હાઇલાઇટર ફેરવવું કે નોટ્સ ફરી ફરી વાંચવી મજાની લાગે છે, કારણ કે એમાં મગજને કષ્ટ નથી પડતું.
કોઈ ભવ્ય બગીચામાં આર્કિટેક્ટે બનાવેલો સુંદર પાકો ડામરનો રસ્તો હોય. પણ લોકો લીલા ઘાસ પરથી સીધો ટૂંકો રસ્તો કાપીને ચાલે છે. થોડા મહિનામાં ત્યાં ઘાસ સુકાઈ જાય છે અને માટીની એક કાચી કેડી બની જાય છે.
જ્યારે બધું બરાબર ચાલતું હોય ત્યારે જ સૌથી મોટો ખતરો જન્મ લે છે. લાંબો સમય શાંતિ રહે એટલે માણસ માની લે છે કે તોફાન ક્યારેય નહીં આવે. અર્થશાસ્ત્રમાં આને હાઇમન મિન્સ્કીની થિયરી કહે છે.
માણસ એક જ સમયે બધું સાચું માની પણ શકે અને અંદરથી પૂરેપૂરો શંકાશીલ પણ રહી શકે. આ કોઈ માનસિક બીમારી નથી, આપણી રોજિંદી ચાલબાજી છે. તમે જાણો છો કે સામે ચાલી રહેલી વાત નાટક છે કે કપોળકલ્પિત વાર્તા છે, છતાં તમે જાણીજોઈને એમાં ગળાડૂબ ઉતરો છો.
રણપ્રદેશમાં જીવતું મીરકેટ નામનું નાનકડું પ્રાણી તમે જોયું હશે. બે પગ પર ટટ્ટાર ઊભું રહે. ગરદન ખેંચીને ચારેય તરફ જોયા કરે. આસપાસ બાજ ઊડતો હોય કે શિયાળ ફરતું હોય, એ પોતાની જગ્યા પરથી હલતું નથી. એની નજરમાં એક વિચિત્ર જીદ હોય છે.
તમે સામેવાળાને ડરાવવા માટે તલવાર ખેંચો છો જેથી યુદ્ધ ટળે. પણ તલવાર જોઈને સામો માણસ બંદૂક કાઢે છે. જે ભયથી બચવા માટે તમે તાકાતનું પ્રદર્શન કર્યું, એ જ તાકાતે સંઘર્ષને વધુ અનિવાર્ય બનાવી દીધો. આ રમતનું નામ ડિટરન્સ પેરાડોક્સ છે.
આપણે એક જ જમાનામાં જીવતા માણસો પ્રત્યે દયા બતાવીએ છીએ. પાડોશી બીમાર પડે તો ખબર પૂછવા જઈએ, પૂર આવે ત્યારે ફાળો આપીએ. આને સામાજિક એકતા કહેવાય.
તમારા હાથમાં રોકડા સો રૂપિયા મૂકવામાં આવે. સામે એક અજાણ્યો માણસ બેઠો છે. નિયમ એટલો જ: તમારે તેમાંથી જેટલા રાખવા હોય તેટલા રાખી શકો, બાકીના સામેવાળાને આપી દેવાના. સામેવાળા પાસે કોઈ સત્તા નથી. તે તમારો નિર્ણય નકારી શકતો નથી.
તમે એક નવો મોંઘો સોફા ખરીદો છો. ઘરમાં આવતાં જ ખ્યાલ આવે છે કે સામેનો જૂનો પડદો હવે કદરૂપો લાગે છે. તમે પડદો બદલો છો. પછી જૂનું સેન્ટર ટેબલ નકામું લાગે છે. ટેબલ નવું આવે એટલે ટાઇલ્સ ખરાબ દેખાય છે. છેવટે આખું લિવિંગ રૂમ બદલાઈ જાય છે.