આ વિષયમાં 2331 લેખ · પાનું ૩૬ / ૪૭
માણસ એકલો જીવી શકતો નથી, પણ એનાથી મોટી બીમારી એ છે કે એ એકલો વિચારી પણ શકતો નથી. પોતાના અસ્તિત્વને ટકાવી રાખવા માટે એને કોઈ ટોળીનો સભ્ય બનવું પડે છે.
માણસનું મગજ કઈ બાબત માટે ઘડાયું? પથ્થરમાંથી અણીદાર હથિયાર બનાવવા કે પડોશી સાથે સંબંધ સાચવવા? આપણી માન્યતા એવી છે કે વિજ્ઞાન અને ટેકનોલોજીએ માણસને વિકસાવ્યો. ઉત્ક્રાંતિ મનોવિજ્ઞાન આનાથી ઊલટો દાવો કરે છે.
તમે કોઈ વિદેશયાત્રા નથી કરી. એરપોર્ટ પર પગ પણ નથી મૂક્યો. છતાં સોમવારે સવારે ઊઠો ત્યારે માથું ભારે લાગે છે, શરીર તૂટે છે અને મગજ કામ કરવાનો ઈનકાર કરી દે છે. આ થાક આળસ નથી. આ એક જૈવિક ગરબડ છે, જેને વિજ્ઞાન 'સોશિયલ જેટલેગ' કહે છે.
તમને આ માયાજાળ ગમતી નથી, છતાં તમે ત્યાંથી બહાર નીકળી શકતા નથી. કારણ કે જો તમે એકલા બહાર નીકળશો, તો સમાજમાંથી ફેંકાઈ જશો. આ કોઈ વ્યક્તિગત નબળાઈ નથી, સામૂહિક લાચારી છે. અર્થશાસ્ત્રની ભાષામાં આને કોલેક્ટિવ ટ્રેપ કહે છે.
કોઈ અજાણ્યા માણસ સાથે પહેલી મુલાકાતમાં તમે તમારી આખી જિંદગીનું સરનામું નથી આપી દેતા. સંબંધ ડુંગળી જેવો છે. ફોતરાં ધીમે ધીમે ઊતરે છે. બહારનું પડ સુકાઈ ગયેલું અને સસ્તું હોય છે, અંદરનું પડ રસદાર અને નાજુક.
દરેક બીમારીનું મૂળ લોહીના રિપોર્ટમાં નથી હોતું. ઘણી વાર દર્દી શરીરે સાજો હોય છે, પણ અંદરથી એકલો અને વિખૂટો પડી ગયો હોય છે. 'સોશિયલ પ્રિસ્ક્રાઇબિંગ' એટલે દવાને બદલે સંબંધો, કળા કે પ્રવૃત્તિઓ લખી આપવી.
જ્યારે માણસ અસમંજસમાં હોય છે, ત્યારે તે પોતાનું મગજ વાપરવાને બદલે આજુબાજુ નજર દોડાવે છે. બીજા લોકો શું કરી રહ્યા છે? જે બધા કરે છે, તે જ સાચું હોવું જોઈએ. આ માનસિક શૉર્ટકટને મનોવિજ્ઞાનમાં સોશિયલ પ્રૂફ કહે છે.
મધમાખીઓનું આખું ઝૂંડ એક સેકન્ડમાં દિશા બદલે છે. કોઈ નેતા નથી હોતો, કોઈ આગળથી બૂમ પાડીને ઓર્ડર નથી આપતો. ટેક્નોલોજીએ માણસોને પણ આવા જ ઝૂંડ બનાવી દીધા છે. આ વિચારને 'સોશિયલ સ્વાર્મ્સ' કહે છે.
સમાજ ક્યારેય કોઈ એક ભાષણ કે ક્રાંતિથી રાતોરાત બદલાતો નથી. કોઈ મોટો આદેશ છૂટે એટલે લાખો લોકો પોતાની પેઢીઓની આદતો છોડી દેતા નથી.
તમારા બેંક એકાઉન્ટમાં પડેલા આંકડા એ તમારી અંગત પૂંજી છે, સમાજની સંપત્તિ નથી. વ્યવસાયી જગત હંમેશાં રોકાણકારોના નફાને અંતિમ સત્ય માનીને ચાલે છે. પણ સાચો વિકાસ માત્ર કોઈ એક કંપનીના શેર વધવાથી નથી માપાતો.
ઔદ્યોગિક યુગ સરેરાશ માણસો બનાવતો હતો. એકસરખી ફેક્ટરીઓ, એકસરખાં કપડાં, એકસરખાં મકાનો અને એકસરખી જિંદગી. આજના સમયમાં એ આખો ખેલ પલટાઈ ગયો છે. જર્મન સમાજશાસ્ત્રી એન્ડ્રેસ રેકવિટ્સે આ ઘટનાનું ઊંડું વિશ્લેષણ કર્યું છે.
તમારું આત્મસન્માન એ કોઈ અંદરથી ટપકેલું અમૃત નથી. એ માત્ર એક ગેજ છે, ગાડીના ડેશબોર્ડ પરનું ફ્યુઅલ મીટર. ટાંકીમાં પેટ્રોલ કેટલું છે તે બતાવવા માટે મીટર હોય છે. આત્મસન્માન પણ એ જ કામ કરે છે.
કોઈને સીધા ઉપદેશ આપો તો એ સામે દલીલ કરશે. પોતાનો અહંકાર સાચવવા એ જૂઠ્ઠાણાંના પણ બચાવ કરશે. પણ જો એને સીધા જવાબ આપવાને બદલે ચોટદાર પ્રશ્નો પૂછવામાં આવે, તો માણસ અટકીને વિચારતો થાય છે. આ પદ્ધતિને મનોવિજ્ઞાનમાં 'સોક્રેટિસ ઇફેક્ટ' કહે છે.
બીજાની મુશ્કેલીઓ જોઈને આપણે અચાનક ચાણક્ય બની જઈએ છીએ. કોઈ મિત્રનું બ્રેકઅપ થાય કે વેપારમાં ખોટ જાય, આપણી પાસે ઉપાયોની લાંબી યાદી તૈયાર હોય છે. પણ જ્યારે એ જ આફત પોતાના માથે પડે છે, ત્યારે આપણી તમામ બુદ્ધિ હવા થઈ જાય છે.
કોઈ મુશ્કેલી સામે આવે એટલે મગજ તુરંત એક્શન મોડમાં આવી જાય છે. આપણે વિચારવાનું બંધ કરી દઈએ છીએ અને દોડવાનું શરૂ કરી દઈએ છીએ. મૂળ બીમારી શું છે એ જાણ્યા વગર જ પાટો બાંધવાની ઉતાવળ કરવી, એ આ માનસિક ભૂલ છે.
કોઈપણ મુશ્કેલ પરિસ્થિતિમાં આપણી પોતાની બુદ્ધિ સૌથી પહેલાં તાળું મારી દે છે. અંગત સ્વાર્થ, ડર કે અહંકાર વચ્ચે આવે એટલે સ્પષ્ટ વિચારવું અસંભવ બને છે.
કોઈ માણસ કે ટીમ કેટલું સારું કામ કરે છે તે માપવું કપરું છે. મોટા ભાગના મેનેજરો માત્ર ગતિ જુએ છે. કેટલી ફાઈલો પતાવી, કેટલા કલાક ટેબલ પર બેઠા. આ સંકુચિત દ્રષ્ટિ છે. ઉત્પાદકતા એક જ આંકડામાં કેદ નથી થતી.
જિંદગી અવાજ અને કચરાથી ભરેલી છે. આપણે સતત નવી વસ્તુઓ, નવા પ્રોજેક્ટ્સ અને નવા સંબંધો ભેગા કરતા રહીએ છીએ. પછી શ્વાસ લેવાની જગ્યા નથી બચતી. સ્પેસ-મેકિંગ એટલે માત્ર ઘરનો કચરો બહાર ફેંકવો નહીં. આ સભાનપણે ખાલીપો પેદા કરવાની રીત છે.
મગજ કચરાપેટી નથી કે બધું એક સાથે ઠાલવી દો અને કાયમ સચવાઈ રહે. જર્મન મનોવૈજ્ઞાનિક હર્મન એબિંગહોસે ૧૮૮૫માં સ્મૃતિ પર પ્રયોગો કર્યા હતા. એમણે સાબિત કર્યું કે નવી માહિતી મળ્યા પછી માણસ થોડા જ દિવસોમાં મોટા ભાગનું ભૂલી જાય છે.
બ્રહ્માંડમાં કોઈ પણ પદાર્થ, માહિતી કે સિગ્નલ પ્રકાશ કરતાં વધુ ઝડપથી દોડી શકતું નથી. શૂન્યાવકાશમાં પ્રકાશ પ્રતિ સેકન્ડે લગભગ ત્રણ લાખ કિલોમીટર કાપે છે. આ માત્ર વિજ્ઞાનની એક સંખ્યા નથી. આ બ્રહ્માંડની કડક સીમારેખા છે.
કોઈ માણસ ગંભીર મુદ્દા પર લાંબી દલીલ કરતો હોય અને અચાનક એક સાવ ગૌણ વિગત ચૂકી જાય. સામી વ્યક્તિ આખી ચર્ચા પડતી મૂકીને માત્ર એ એક તારીખ કે જોડણીની ભૂલ પાછળ પડી જાય.
વીસમી સદીના સરમુખત્યારો લોહી વહાવતા હતા. વિરોધીઓને સીધા જેલમાં ધકેલતા કે ગોળીએ વિંધી નાખતા. એકવીસમી સદીનો તાનાશાહ સ્માર્ટ છે. તે લશ્કરી વર્દી પહેરતો નથી, મોંઘા સુટ પહેરે છે. તે અખબારો બંધ નથી કરાવતો, અખબારો ખરીદી લે છે.
ગાડી પૂરપાટ ઝડપે દોડતી હોય. સ્ટીયરિંગ તમારા હાથમાં હોય. અચાનક રસ્તા પર તેલનું ટીપું દેખાય કે વળાંક આવે, અને પૈડાં જમીન પરની પકડ ગુમાવી બેસે. ગાડી પોતાના જ ધરી પર ગોળ-ગોળ ઘૂમવા માંડે. આને સ્પિન-આઉટ કહેવાય. મગજનું પણ બરાબર આવું જ થાય છે.
માણસ એકલતાથી ડરે છે. સાચું બોલવા કરતાં ટોળા સાથે રહેવું તેને વધુ સલામત લાગે છે. જ્યારે કોઈ વ્યક્તિને લાગે છે કે તેનો અંગત મત બહુમતી કરતાં જુદો છે, ત્યારે તે ચૂપ થઈ જાય છે.
વાસ્તવિકતા અણગમતી હોય ત્યારે માણસ ભગવાન પાછળ સંતાઈ જાય છે. આત્મખોજ કે અધ્યાત્મ ખરાબ નથી, પણ જ્યારે તે પોતાની અંગત નિષ્ફળતાઓ, ક્રોધ કે અધૂરાં કામોથી ભાગવાનું બહાનું બને ત્યારે એ રોગ છે.
મોટો લાકડાનો ભારો સીધો સળગતો નથી. ચૂલામાં પહેલાં સૂકાં પાંદડાં, સૂકી સળીઓ અને છોતરાં મૂકવાં પડે છે. આ નાની સળીઓને અંગ્રેજીમાં કિંડલિંગ કહે છે. તે ઝડપથી આગ પકડે છે અને ધીમે ધીમે જાડા લાકડાને તપાવે છે.
મોટા કામનું વજન માણસને અંદરથી કચડી નાખે છે. સામે વીસ કામનું આખું કાગળિયું પડ્યું હોય ત્યારે મગજ કામ કરવાનું બંધ કરી દે છે. આ સ્થિતિને ટાળવા માટે એક સરળ નિયમ છે: આખી યાદીમાંથી માત્ર એક નાનકડી ફાંસ જેવો ટુકડો અલગ કાઢો.
ગણિત અને મગજ વચ્ચે કોઈ લેવાદેવા નથી. માણસ માને છે કે જો દિવસમાં ચોવીસ કલાક હોય, તો તે બાર કલાક નોકરી કરશે અને બાકીના છ કલાક કોઈ મોટો પ્રોજેક્ટ પૂરો કરી લેશે. કાગળ પર આ હિસાબ સો ટકા સાચો લાગે છે. વાસ્તવિકતામાં આ એક મોટો ભ્રમ છે.
સંકટ આવે ત્યારે માણસ પોતાના જ મગજનો કેદી બની જાય છે. વિચારના વમળમાં ઘૂમરાતા રહેવું એ માનવજાતની જૂની બીમારી છે. જ્યારે કોઈ મોટી ઉપાધિ ઊભી થાય, ત્યારે મોટા ભાગના લોકો 'હું હવે શું કરીશ?' એવા પહેલા પુરુષ એકવચનમાં અટવાઈ જાય છે.
તમારી પાસે દિવસ શરૂ થાય ત્યારે ઊર્જાનો અખૂટ ભંડાર હોતો નથી. માની લો કે તમારી પાસે આખા દિવસ માટે ગણીને દસ ચમચી શક્તિ છે. સવારે ઊઠ્યા, સ્નાન કર્યું, ટ્રાફિક વચ્ચે ઓફિસે પહોંચ્યા—બે ચમચી વપરાઈ ગઈ. બોસ સાથે માથાકૂટ થઈ, બીજી બે ગઈ.
કોઈ એક પક્ષ સાથે અંધ બનીને જોડાઈ જવું એ માનસિક ગુલામીનું પહેલું પગથિયું છે. રમતના શોખીન લોકો પોતાની ટીમના વિજય પર જેટલા રાજી થાય છે, તેના કરતાં હાર પર બમણા દુઃખી થાય છે. જીતનો આનંદ ક્ષણિક હોય છે, પણ પરાજયનો ઘા દિવસો સુધી કણસ્યા કરે છે.
સ્ટેજ પર માત્ર એક જ માણસ ઊભો રહી શકે છે. બાકીના બધાએ અંધારામાં ઊભા રહેવું પડે છે, લાઇટ પકડવી પડે છે કે પડદો ખેંચવો પડે છે. સ્પોટલાઇટ માનસિકતા એટલે એવી ઘેલછા, જેમાં માણસ માને છે કે જો બધી લાઈટો મારા મોઢા પર નહીં પડે, તો મારું કામ નકામું છે.
અંધારામાં ચારેય બાજુ ગોળીઓ ચલાવો અને પછી પ્રાર્થના કરો કે કોઈ એકાદ નિશાના પર વાગી જાય. વેચાણની ભાષામાં આને 'સ્પ્રે એન્ડ પ્રે' કહે છે. સામેવાળાને શું જોઈએ છે તે જાણવાની કોઈ દરકાર નહીં.
જ્યારે કોમ્પ્યુટરમાં એક્સેલ અને ડિજિટલ સ્પ્રેડશીટ આવ્યા, ત્યારે સૌએ માની લીધું હતું કે મુનીમો અને હિસાબનીશોની નોકરીઓ ખતમ થઈ જશે. ચોપડા લખનારા કારકુનો બેકાર બનશે. પરંતુ વાસ્તવિકતા સાવ ઊંધી નીકળી.
બે ઘટનાઓ એક સાથે ઘટે એટલે એક ઘટના બીજીનું કારણ બની જતી નથી. આપણું મગજ સંબંધ શોધવા માટે એટલું આતુર હોય છે કે એ સંજોગોને નિયમ માની બેસે છે. આંકડાશાસ્ત્રમાં આને સ્પ્યુરિયસ કોઝેશન કહે છે.
મોટા ભાગના લોકો પુસ્તક ખોલે છે અને પાના નંબર એકથી વાંચવાનું શરૂ કરે છે. આંખો અક્ષરો પર ફરે છે, મગજ ક્યાંક બીજે ભટકે છે. દસ પાના પછી ખબર પડે છે કે કશું જ યાદ નથી રહ્યું. આ નિષ્ક્રિય વાંચન છે. એસક્યુ૩આર આ આળસ પર ચાબુક મારે છે.
કોઈ એક માણસ ગરીબ હોય તે આર્થિક સ્થિતિ છે. આખો સમાજ અંદરથી કંગાળ થઈ જાય તે માનસિકતા છે. 'સ્ક્વોલિડ સોસાયટી' એટલે કે દરિદ્ર સમાજ. આ શબ્દ કોઈ મનોવિજ્ઞાનીની લેબમાંથી નથી આવ્યો, ન કોઈ ચોક્કસ પુસ્તકનો સત્તાવાર સિદ્ધાંત છે.
આંખો સહેજ મીંચીને, પાંપણો ભીડીને જોવું એટલે સ્કવિન્ટ કરવું. ડિઝાઇનની દુનિયામાં આ એક જૂની અને અક્સીર તરકીબ છે. જ્યારે તમે કોઈ ચિત્ર, વેબસાઇટ, પોસ્ટર કે પાવરપોઇન્ટ સ્લાઇડને આંખો ઝીણી કરીને જુઓ છો, ત્યારે બધી નાની વિગતો અને ઝીણા અક્ષરો ધૂંધળા…
કામ ટાળવું એ હંમેશાં આળસ નથી હોતી. ઘણીવાર એ અગમચેતી હોય છે. સામાન્ય ઢીલમાં માણસ કામથી ભાગે છે અને દોષિત અનુભવે છે. જ્યારે વ્યૂહાત્મક ઢીલમાં માણસ ઇરાદાપૂર્વક થોભી જાય છે.
કંપની એટલે માત્ર બેલેન્સશીટ કે નફા-નુકસાનનો ચોપડો નથી. કોઈ પણ સંગઠન એક જીવંત વ્યવસ્થા છે, જે પોતાની આસપાસના સમાજ, પર્યાવરણ અને કાયદા સાથે શ્વાસ લે છે. મોટા ભાગના મેનેજરો માત્ર ટાર્ગેટ અને કર્મચારીઓ વચ્ચે અટવાઈ જાય છે.
ગણિતનો કાગળ અને વાસ્તવિક જિંદગી વચ્ચે કાયમ એક લોહિયાળ ખાઈ હોય છે. ધારો કે એક સિક્કો ઉછાળવાની રમત છે. પહેલી વાર છાપ પડે તો તમને બે રૂપિયા મળે. જો કાંટો પડે, તો ફરી સિક્કો ઉછળે. બીજી વારે છાપ પડે તો ચાર રૂપિયા, ત્રીજી વારે આઠ, ચોથી વારે સોળ.
કમ્પ્યુટર અને આર્ટિફિશિયલ ઇન્ટેલિજન્સ ક્યાં જીતે છે અને માણસ ક્યાં જીતે છે? આ સવાલનો ઉત્તર એક સીધા નિયમમાં છુપાયેલો છે. જર્મન મનોવૈજ્ઞાનિક ગર્ડ ગિગરેન્ઝરે પોતાના પુસ્તકમાં આ નિયમ મૂક્યો.
કોઈ જટિલ ટેક્નોલોજી કે સાધન બનાવતી કંપની હંમેશાં એક વહેમમાં જીવે છે. એમને લાગે છે કે જે પાયો એમણે બનાવ્યો છે, તેના પર બનતી તૈયાર પ્રોડક્ટ પણ તેઓ સહેલાઈથી બનાવી લેશે.
કોઈપણ નવો પ્રોજેક્ટ નિષ્ફળ જાય ત્યારે લોકો ટેક્નોલોજી કે પૈસાની અછતને દોષ દે છે. વાસ્તવિકતા જુદી હોય છે. મોટા ભાગના પ્રોજેક્ટ એટલા માટે મરી જાય છે કારણ કે તમે એવા માણસને અવગણ્યો હતો, જેની પાસે યોજના અટકાવવાની અદ્રશ્ય તાકાત હતી.
કોઈ પણ સંસ્થા કે યોજના માત્ર માલિક અને ગ્રાહકના સીધા સંબંધ પર નથી ચાલતી. જૂની મેનેજમેન્ટ થિયરી માનતી હતી કે કેન્દ્રમાં કંપની છે અને તેની આસપાસ સૂર્યના કિરણોની જેમ શેરહોલ્ડર, કર્મચારી કે ખરીદનાર ગોઠવાયેલા છે. આ સાદો વિચાર ભૂલભરેલો છે.
કોઈ પણ સંસ્થા માત્ર એક સુંદર ચાર્ટ કે મોટા વડાના ઈશારે નથી ચાલતી. જય ગેલ્બ્રેઈથ નામના અમેરિકન મેનેજમેન્ટ વિચારકે ૧૯૭૦ના દાયકામાં ‘સ્ટાર મોડેલ’ રજૂ કર્યું. તેમનો તર્ક સીધો હતો: સંસ્થા પાંચ ખૂણાવાળા તારા જેવી છે.
ખગોળશાસ્ત્રી ફ્રેન્ક ડ્રેકે બ્રહ્માંડમાં પરગ્રહવાસીઓની સંભાવના શોધવા એક સમીકરણ બનાવેલું. દરેક કડીનો ગુણાકાર કરો ત્યારે અંતિમ જવાબ મળે. ટેકનોલોજી ઉદ્યોગસાહસિક જેસન કોહેને આ જ વિચાર નવા ધંધાઓ માટે વાપર્યો.
મોટા ભાગના માણસો અને સંસ્થાઓ ભૂલો સુધારવા માટે લાંબા ભાષણો આપે છે. પરિણામ કશું આવતું નથી. જ્યારે પણ પ્રગતિ અટકે છે ત્યારે માત્ર ત્રણ જ પ્રશ્નો પૂછવાના હોય છે: આપણે નવું શું શરૂ કરવું જોઈએ? કઈ નકામી પ્રવૃત્તિ તરત જ અટકાવવી જોઈએ?
ગઈકાલ જેવી હતી, આવતીકાલ પણ એવી જ રહેશે. આ માન્યતાનું નામ સ્ટેશનરિટી છે. આંકડાશાસ્ત્રમાં સ્ટેશનરી પ્રોસેસ એટલે એવી વ્યવસ્થા, જેના સરેરાશ નિયમો અને ચડાવ-ઉતાર સમય સાથે બદલાતા નથી.
માણસ માત્ર રોટલા અને રૂપિયા માટે નથી જીવતો. તેને સામાજિક આદર જોઈએ છે. જર્મન સમાજશાસ્ત્રી મેક્સ વેબરે આ વાત બહુ સ્પષ્ટ રીતે સમજાવી હતી. તેમણે વર્ગ અને મોભા વચ્ચેનો ભેદ પાડ્યો. વર્ગ નક્કી થાય છે તમારા ખિસ્સામાં કેટલા પૈસા છે તેનાથી.