આ ટેગ સાથે 94 લેખ · પાનું ૨ / ૨
પ્રેમ પર પોથી લખી, ને લોક વાંચીને હસે, માસ્તરે પણ લાલ પેને ભૂલ પર લીટા ઘસે;
ઑનલાઇન મ્હેફિલ જામી, ભાઈ, ઑનલાઇન મ્હેફિલ જામી, ‘વાહ’ની જગ્યાએ અંગૂઠા, ને સૂરમાં આવી ખામી!
વૈદ્યજીએ ના કહી, ને ફાફડા છે લગ્નમાં, કેલરી ગણતો રહું, ને ઢોકળાં છે લગ્નમાં.
પ્રેમથી ‘દિલ’ શબ્દ મોકલ્યો, ગયો તો ‘દાળ’ છે! ‘વાળ’ થઈ ગ્યા ‘ગાળ’, કેવી ફોનની આ જાળ છે!
ભેરુ મારો ભીખલો, ને અમે ગામ આખાના ચોર, આંબલીયે ચડી કાતરા તોડ્યા, ને ખાધા બોર…
ઠેકડી કરતા રહે ને તોય મરવા દે નહીં, રાતભર બકબક કરે, ને ઘેર ફરવા દે નહીં;
ટ્રિન ટ્રિન વાગે એલાર્મ મારું, ટ્રિન ટ્રિન વાગે રોજ, હું તો ‘સ્નૂઝ’ દબાવું ભાઈ, ને ઊંઘની માણું મોજ!
ભગવાન પણ હવે થાકી ગયા, ભાઈ, ફોટા પડાવી પડાવી, ભક્તો આવે મોબાઇલ લઈને, જાય સેલ્ફી ખેંચાવી!
ડૉક્ટર કહે, ‘રિપોર્ટ નૉર્મલ’, તોય મને ચેન ન આવે, ગૂગલ ખોલું, લક્ષણ વાંચું, ને સાત બીમારી લાવે!
ઇ બરાબર એમ સી સ્ક્વેર, ભઈલા, ઇ બરાબર એમ સી સ્ક્વેર, પરીક્ષા ટાણે ભૂલી જઉં, ને સપનાંમાં ગોખું ઘેર ઘેર!
દિલ તો દીધું’તું મેં મફતમાં, સખી, પણ બિલ તો હજી યે ભરું છું, પહેલા પ્રેમની યાદ આવે ત્યારે પાકીટ પકડીને ફરું છું!
ઓટલે એના ધરીને ધ્યાન હું નંદી બની, બાપ એનો આવતાં, હું ઝાડ પર બંદી બની.
ઘણા ઢોલ, ડી.જે., ફુવારા લગનમાં, પિતા દીકરીના બિચારા લગનમાં.
સાજન, શ્હેરથી શું લાવવું? હવે પૂછવું શાનું, ભાઈ? બધું ઓનલાઇન મંગાવજો, ને ડિલિવરીમાં થાજો રાજી, ભાઈ!
ફોનનું ચાર્જર નથી, ને વાયરોનું ઝાડ છે, બારણાં તૂટી ગયાં, ત્યાં દોરડાની વાડ છે;
તારી સેલ્ફીના ખૂણે, સખી, હું ઝાંખો પડછાયો, તું તો ચાંદ બનીને ચમકી, ને હું ‘ક્રૉપ’માં કપાયો!
રંગથી ભીંજાઈ જાતાં ગામ, શેરી, ગાલ પણ, ને ગુલાબી થઈ જતું’તું માવડીનું વ્હાલ પણ;
ઓ ભાઈબંધ વરસાદ, તું આ વખતે મોડો કેમ? ખેતર રુએ, ખેડુ ઝૂરે, તારી શું છે નવી ગેમ?
ગુજરાતી ભાષાની ભાઈ, વૉટ્સઍપે કરી મોટી ભાંજગડ, ‘શુભ સવાર’ થઈ ગયું ‘સુભ સવાર’, ને ‘આશીર્વાદ’ થયો ‘આસીરવાડ’!
દાદાએ વાળને ડાઈ કર્યા, ને મૂછોને કરી કાળી, પણ ભમ્મર તો ધોળી રહી, ને દાદી હસી પડ્યાં તાળી પાડી.
મેઘ આવ્યો, ને રસોડે તેલ થઈ ગ્યું છે ગરમ, બા કહે: ‘ભજિયાં બનાવું, ના કરો થોડી શરમ’;
ઑનલાઇન દેખાય છે ગોરી, તોય જવાબ ન આપે, બે બ્લૂ ટિક દેખાડી મારું હૈયું ધીમે કાપે.
કાળી મેંદી મૂકી માથે, તોય ઊગ્યો ધોળો વાળ, આયનો હસે ખડખડ ખડખડ, ‘કાકા, હવે સંભાળ!’
સ્ટેજ ઉપર સાહેબ ઊભા, હાથમાં માઈક લઈ, બે મિનિટ કહીને બોલ્યા, ને વાગી ગયા છ-છ!
પરોઢે પાંચ વાગે, ચા, કલમ લાવ્યો ગઝલ લખવા, ન સૂઝે કાફિયો, મનમાં જ મૂંઝાયો ગઝલ લખવા.
પૂછું ‘શું થયું?’ તો કહે ‘કાંઈ નહીં’, ને મોઢું ચડેલું આખો દિ’, એ ‘કાંઈ નહીં’માં છુપાયું શું શું, એ ભેદ ન પામ્યો કદી.
આરતી ટાણે જ ગાજી, ભાઈ, મોટી છીંક છે! દીવડો ઓલાઈ ગ્યો, ને એ ય ખોટી છીંક છે!
હું હતો જેનો દિવાનો, એ જ ભારી થઈ હવે! રોજ જે ઊભી ઝરૂખે, બંધ બારી થઈ હવે.
કાંડે દોરો, ગળે તાવીજ, ઝાંપે લીંબુ-મરચાં, તોય ન ભાગી નજર-બલા, ને વધતા ગયા ખરચા!
ચડી કીડી ઝરૂખે ને જુઓ ગજરાજ પડકારે, હવે ચકલી ય ડાળેથી ઉડંતા બાજ પડકારે.
નિવૃત્ત થયા ને ઘેર પધાર્યા, હવે શું કરવું, ભાઈ? પત્ની બોલી: ‘શાક લઈ આવો, પછી કરજો કવિતાઈ!’
તને ગમે છે ગ્રીન ટી, ને મને મસાલાની ચા, કેમ કરીને ઘર ચાલશે, બોલ મારી બા!
‘આભના તારા તોડી લાવું,’ સાજન મારો બોલે, શાક લેવા મોકલું ત્યાં તો મેથી ભાજી તોલે!
ડૉક્ટરે યાદી લખી જે, એક પણ ના ભાવતી, ને ગમે તે ચીજ એના લિસ્ટમાં ના આવતી;
જીવનની પરીક્ષા ચાલુ છે, ભઈ, પેપર કોઈ ન ફૂટે, સિલેબસ તો રોજ બદલાય, ને સાહેબ કદી ન છૂટે!
ઊંઘ રિસાઈ ગઈ રે, ભઈલા, ઊંઘ રિસાઈ ગઈ, મોબાઈલનું ચાર્જર લઈને પિયર ચાલી ગઈ!
સોમવારની સવાર પડી ને માસ્તર ચાલ્યા નિશાળે, ચશ્માં ભૂલ્યા, ચોપડી ભૂલ્યા, ચાવી રહી ગઈ તાળે!
કાનો આવ્યો અમદાવાદ, ને ગોપીઓ ગઈ મૉલે, વાંસળી વેચી સ્પીકર લીધું, રાસ રમે ડીજેના તાલે.
છું ઘણો સાચો, સદાચારી, ઘણો વિદ્વાન છું, દાનવીરોમાં પ્રથમ, ને ગામની હું શાન છું;
કવિ સંમેલન રાખ્યું રે ભાઈ, કવિ સંમેલન રાખ્યું, વીસ કવિઓ મંચે બેઠા, શ્રોતા કોઈ ન ભાળ્યું!
મને કોઈ કહે ના ‘માજી’, હું તો હજી છું તાજી, પૌત્ર શીખવે ફોન મને, ને હું શીખવું એને ભાજી.
ડોસો ને દરજી, બેઉ રોજ ઝઘડે રે, એક ઝભ્ભાની પાછળ આખું ગામ ભડકે રે…
નામ મોટું, ગામમાં મારી ગઝલની ધાક છે, ઘેર પત્ની બોલતી: ‘થેલી ઉપાડો, શાક છે!’
શિયાળાની સવારે ભાઈ, ગોદડું મારું સગું, દુનિયા આખી દોડી જાતી, હું તો એને વળગું.