કુલ ૧૦,૦૦૦ શેર · ૨૮૪ સંગ્રહ · પાનું ૬ / ૬
૯૦૩૬. આ જિંદગી તો રેલ છે, ને સ્ટેશનો છે ઉંમરો,
૯૦૬૬. સાંજ પડતાં બા હજી પણ બારણે બેસી રહે,
૯૧૪૬. ઉઘાડી રાખ બારી તો, ગગન આવી ઘરે બેસે,
૯૧૭૬. હતી ઝૂંપડી, પણ હતું આભ આખું,
૯૨૦૬. નદીમાં હવે નીર ક્યાં છે? કહો,
૯૨૩૬. ચાંદની આવી ઝરૂખે, પૂછતી: ‘તું એકલો?’
૯૨૬૬. આંગણે ઝૂલો હતો, ને લીમડે ટહુકો હતો,
૯૩૫૬. પિતાજી હતા તો હતું ઘર સદા,
૯૩૮૬. અમે જોયાં હતાં સપનાં, ઉઘાડી આંખથી રાતે,
૯૪૧૬. તારા વિના આ ઓરડો સૂનો હવે લાગે મને,
૯૪૪૬. હજારો હતા, પણ નથી એક અંગત,
૯૪૬૬. ઓરડે મા ના રહી, તો ઓરડો મોટો થયો,
૯૪૮૬. ઉઘાડા પગે મા જતી ખેતરે,
૯૫૦૬. હતી મા તો હતું ઘર, ને હતાં ઘરમાં બધાં રાજી,
૯૫૨૬. પિતાના ખભેથી જગત મેં નિહાળ્યું,
૯૫૪૬. તારી ગલીમાંથી હવે હું રોજ ના જાઉં, છતાં
૯૫૬૬. ઓરડે એકલો, ભીંતને પૂછતો,
૯૫૮૬. મા અહીં જાગી રહી, ત્યાં દીકરાને છે સવાર,
૯૬૦૬. પડે વરસાદ ત્યાં માડી ઉતારે વસ્ત્ર દોરીથી,
૯૬૨૬. મને તાવ, ત્યાં મા જગે રાતભર,
૯૬૪૬. ઓરડે આખા મહેકે મા તણો મીઠો વઘાર,
૯૬૬૬. ઓસરીમાં બાપુજીની લાકડી ઊભી હજી,
૯૬૯૧. પિતા જેમ છત્રી બની ના શકું,
૯૭૧૬. ઉછેર્યાં જેમણે અમને, રહે એ આજ ઘરડાઘર,
૯૭૪૧. રોજ સૂરજ ઊગતો, ને રોજ ઢળતો સાંજના,
૯૭૬૬. હતું આંગણું, ને હતો એક ઝૂલો,
૯૭૯૧. સાંજ ઢળતી રહી, દીપ બળતો હતો,
૯૮૧૬. રાતભર તારા ગણી જોયા, ન ઓછો એક પણ,
૯૮૪૧. તમે ભૂલી ગયાં, સારું થયું, હળવો થયો છું હું,
૯૮૬૬. ઓસરીમાં વારતા ને આંગણામાં લીમડો,
૯૮૯૬. હવે કોઈ દ્વારે ટકોરા નથી,
૯૯૨૬. હવે તો ગામની શેરી ય મારું નામ ભૂલી ગઈ,
૯૯૫૧. નથી ગામ પાસે, નથી ઘર ઉતારો,
૯૯૭૬. આયને ઊભો રહું, તો બાપ દેખાતા મને,