છૂટા શેર ૯૫૨૬–૯૫૪૫

૯૫૨૬.
પિતાના ખભેથી જગત મેં નિહાળ્યું,
હવે એ ખભાને સહારો દઉં છું.

૯૫૨૭.
ઝરે મેઘ, ભીંજે ધરા, મોર ગાજે,
અમે કાચમાંથી નિહાળ્યા કરીએ.

૯૫૨૮.
ફળો ને સલાડો, ઘણી કસરતો, પણ
જલેબી જુએ, ત્યાં ડગે મન તરતમાં.

૯૫૨૯.
તને પત્ર લખવા ઘણા યત્ન કીધા,
કલમ તો ચલી નહિ, ઝરી આંખ ખાલી.

૯૫૩૦.
ભલે ના મળે નામ કે ઠામ મારું,
પરાગે ભરી છે હવા ચોતરફ, બસ.

૯૫૩૧.
ઘરે ગાય વળતી, ઉડે ધૂળ ધોળી,
અને ઘંટડી ગાય, ઝૂમે ગલીઓ.

૯૫૩૨.
હતો જીવતો ત્યાં ન આવ્યું સગું કો,
ગયો, તો સગાં સૌ ઝઘડતાં મિલકતે.

૯૫૩૩.
સુદામા તણી પોટલી તાંદુલોની,
સદા કૃષ્ણને પ્રેમનું એ જ ભાણું.

૯૫૩૪.
હજારો ચહેરા, હજારો અવાજો,
છતાં ભીડમાં એકલો હું જ ઊભો.

૯૫૩૫.
વસંતે કળી જ્યાં ઉઘાડે નયન, ત્યાં
ભ્રમર ગાય, કોયલ ઉતારે નજર સૌ.

૯૫૩૬.
નથી ચોપડી કોઈ વાંચી, છતાં સૌ
બધા વૉટ્સઍપે થયા છે ભણેલા.

૯૫૩૭.
તને જોઈને ડાળ ઝૂકી શરમથી,
પરાગે સજાવી તને ફોરમોથી.

૯૫૩૮.
ઘટે તેલ, ટૂંકી બને વાટ, તો યે
ઝગે જ્યોત, છેલ્લે સુધી એક સરખી.

૯૫૩૯.
વિઝા પર ટકેલી અમારી ખુશીઓ,
ઘરે મા-પિતાની નજર ફોન પર છે.

૯૫૪૦.
બધું જાણવાનો હતો મોહ મનને,
પછી ભાન આવ્યું: ન જાણું કશું યે.

૯૫૪૧.
ઝગે લાલ બત્તી, છતાં હૉર્ન વાગે,
જરા પણ ખમે ના, ઉતાવળ બધાને.

૯૫૪૨.
ગયો ખારવો દૂર દરિયા મહીં, ને
ઘરે એક દીવો જલે રાતભર ત્યાં.

૯૫૪૩.
ઘણાં ફૂલ ખીલ્યાં, ઘણાં તો ખરી ગ્યાં,
હવામાં હજી છે પરાગે લખેલું.

૯૫૪૪.
ભલે ગ્યા દુકાળો સતત ત્રણ વરસથી,
છતાં બીજ વાવ્યાં ફરી આશ સાથે.

૯૫૪૫.
અગાશી ઉપર એકલો ચાંદ બેઠો,
નથી તું, નથી ઊંઘ, તારા ગણું છું.

– પરાગ રતનપરા