છૂટા શેર ૯૬૦૬–૯૬૨૫

૯૬૦૬.
પડે વરસાદ ત્યાં માડી ઉતારે વસ્ત્ર દોરીથી,
અમે ભીંજાઈને આવ્યા, મને પણ સૂકવે છે મા.

૯૬૦૭.
તમે જોયું, અને હસિયાં, પછી નીચું નિહાળ્યું, ને
અમે એ પળ મહીં થંભ્યા, હજી ત્યાંથી નથી ખસતા.

૯૬૦૮.
ઘણાં ફોર્મો, ઘણા ધક્કા, ઘણી લાઇન, ઘણા સિક્કા,
મળી જ્યાં લોન, ત્યાં તો ઘર પડી ભાંગ્યું ધરાશાયી.

૯૬૦૯.
દિવાળી આ વરસ પણ ‘વીકએન્ડે’ ઊજવી સૌએ,
હતા દીવા ઇલેક્ટ્રિક ને, સગાં સૌ ‘ઝૂમ’ પર મળિયાં.

૯૬૧૦.
ન પાંખો છે, ન પગ છે, તોય દેશો પાર કરતો હું,
પરાગી છું, હવાની પાલખીએ બેસતો આવું.

૯૬૧૧.
હતો નાનો, પિતાજીના પગરખે ઘૂમતો ઘરમાં,
હવે મારાં પગરખાંમાં ભમે છે બાળ મારું, લ્યો.

૯૬૧૨.
મગાવ્યું ઑનલાઇન મેં, ઝગારા મારતું ચિત્રે,
ઘરે આવ્યું, ઉઘાડ્યું, તો જુદું ને સાવ નાનું’તું.

૯૬૧૩.
શિખર પર તો ઝરણ ગંગા, સ્ફટિક જેવી, હતી ધોળી,
નગર ભેટ્યું, પછી કાળી બની, ગટરો ભળી, મેલી.

૯૬૧૪.
હતો તું સાથ, તો રસ્તા બધા ટૂંકા હતા, સાથી,
ગયો તું, તો ઘરે જાતાં ય લાગે કોસ સો જાણે.

૯૬૧૫.
ગયા જ્યાં બાજુના કાકા, તરત સૌએ કરી પોસ્ટો,
છતાં એના ઘરે જઈને ન બેઠું કોઈ પળ ભેળું.

૯૬૧૬.
ન માળા, ના તિલક, ના કોઈ ઉપવાસો, ન વ્રત મેં તો,
હસાવ્યું એક રોતાને, ગણી એને જ પૂજા મેં.

૯૬૧૭.
હતો હું પાંખડીની કેદમાં, ને બંધ મુઠ્ઠીમાં,
હવાએ દ્વાર ખોલ્યું, તો પરાગે આભ પામ્યું’તું.

૯૬૧૮.
કમાવા કામમાં આવી ભલે ભાષા ય અંગ્રેજી,
હજી સપનાં, હજી ગાળો, હજી ગુસ્સો ય ગુજરાતી.

૯૬૧૯.
હવે ચશ્માં ય શોધું છું, હવે ચાવી ય શોધું છું,
ઘડીમાં વાત ભૂલું છું, જવાનીને ન ભૂલું હું.

૯૬૨૦.
નદી પર બંધ બાંધ્યો ત્યાં, ગયું ડૂબી અમારું ગામ,
નગરમાં ઝળહળે બત્તી, તળાવે ગામ સૂતું છે.

૯૬૨૧.
ગુલાબો પાનમાં દાબી, તમે મૂક્યાં હતાં ક્યારે,
હજી પોથી ઉઘાડું તો સુગંધે ઓરડો ભરતો.

૯૬૨૨.
સવારે આ તરફ, સાંજે વળી પેલી તરફ નેતા,
ધજા જેવા, હવા જ્યાં વાય, ત્યાં ફરકે ફરર ફરફર.

૯૬૨૩.
ગયો બેટો, અને માની હવે આંખો ય સૂકી છે,
કહે છે સૌ: ‘રડી લે મા’, છતાં બેસી રહી મૂંગી.

૯૬૨૪.
વસંતો કેટલી આવી, ઘણી ગઈ પાનખર, તો પણ
પરાગે એક સરખું ફૂલનું આ ગીત ગાયું છે.

૯૬૨૫.
ભલે ડૂબે ભલે સૂરજ, ભલે રાતો ઘણી કાળી,
ગરીબી ઝૂંપડીમાં પણ જલે દીવો નિરાંતે ત્યાં.

– પરાગ રતનપરા