છૂટા શેર ૯૩૫૬–૯૩૮૫

૯૩૫૬.
પિતાજી હતા તો હતું ઘર સદા,
હવે ભીંત પર બસ છબી છે, ખરું.

૯૩૫૭.
ઉછીનું હતું હાસ્ય લીધું કદી,
હજી આંસુથી વ્યાજ ભરતો રહું.

૯૩૫૮.
કિનારે હતી રોજ ઊભી, અને
વહાણો ગયાં, સાથ ગઈ જિંદગી.

૯૩૫૯.
ઉદાસી ઉતારી ફરી હું હસું,
ગણે લોક એને નવો દંભ પણ.

૯૩૬૦.
ધુમાડો, ઘણો શોર, ને ભીડ છે,
નગરમાં ન પંખી, ન પીંછું હવે.

૯૩૬૧.
પ્રતીક્ષા કરી, પાંપણો ભીંજવી,
તમે આવતાં ઝળઝળાં પણ હસે.

૯૩૬૨.
અમે ગામ છોડ્યું, રડે પીપળો,
હજી પાદરે રાહ જોતો ખડો.

૯૩૬૩.
ઘડી બે ઘડી ચીસ ને ગાળ, લો,
સમાચારમાં ના મળે કો’ ખબર.

૯૩૬૪.
નિશાળે જતો, ને ટિફિનમાં હતી
અથાણું, પરોઠાં, વળી મા-દુઆ.

૯૩૬૫.
હવા જેમ આવી, સુગંધી ભરી,
પરાગે ન રાખી સુગંધી કને.

૯૩૬૬.
સમયને પકડવા ગયો હું ઘણો,
હથેળી મહીં રેત બાકી રહી.

૯૩૬૭.
ધરા પર ઝરી મેઘની ધાર, ને
ખુશી ખેડુની આંખમાં તરવરી.

૯૩૬૮.
તને ભાળતાં આ હૃદય થંભતું,
વિદાયે ફરી એ ધડકવું તજે.

૯૩૬૯.
ઘણાં વર્ષ વીત્યાં, ઘણા મિત્ર ગ્યા,
હવે ફોનમાં નામ બાકી રહે.

૯૩૭૦.
ઘણા વાયદા, ને ઘણા હાર પણ,
વિજય બાદ દેખાય ના ગામમાં.

૯૩૭૧.
પરી શી હતી એક નાની કળી,
વિદાયે બધું ઘર થયું ઓરડો.

૯૩૭૨.
નદી ખળખળે, પથ્થરો ઠેલતી,
નમે ના, રહે ના, વહે એ સદા.

૯૩૭૩.
પરાગે મજાની કહી વાત એ:
હવા ફૂલની વાત ગાતી ફરે.

૯૩૭૪.
નિશાળે ઘણા ડર, ઘણો માર પણ,
હવે એ જ શાળા મળે સ્વપ્નમાં.

૯૩૭૫.
તમે ‘હા’ કહી, ને અમે નાચિયા,
પછી તો મહીને મહીને ભરું.

૯૩૭૬.
ખુદા ક્યાં? ન કાબે, ન કાશી મહીં,
વસે એક ભૂખી નજરમાં, જુઓ.

૯૩૭૭.
નગરમાં થયો મેહ, ને રોડ ગ્યા,
હવે સૌ ચલાવે નવી નાવડી.

૯૩૭૮.
પિતાજી કડક ને હતા ચૂપ પણ,
વિદાયે જ જાણ્યું, હતું હેત એ.

૯૩૭૯.
અરીસો કહે, ‘ફાંદ વધતી જતી,’
કહું: ‘તું જ મોટો થયો છે, ભલા!’

૯૩૮૦.
ચિતા પર ગયો, ને પવન પણ રડે,
હજી ઉંબરે છે પડી મોજડી.

૯૩૮૧.
તમારી ગલીમાં ગયો રોજ હું,
હવે એ ગલી મૉલમાં ખોઈ ગઈ.

૯૩૮૨.
નમે ડાળ, જેમાં ફળો હોય છે,
અકડમાં સદા ઠૂંઠ ખાલી રહે.

૯૩૮૩.
વિદેશે ઘણું છે, મળે સૌ સુખો,
નથી ત્યાં જ તુલસી, નથી ઓસરી.

૯૩૮૪.
ભલે રાત લાંબી, ભલે છે કઠણ,
પરોઢે ફરી ઊગશે સૂર્ય, જો.

૯૩૮૫.
પરાગે ન રાખ્યા હિસાબો કદી,
ભ્રમર ને હવા, સૌ ધરાયાં, જુઓ.

– પરાગ રતનપરા