ઉદાસી

સાંજે છ વાગ્યે
દીવાલ પરની ઘડિયાળ
થોડીક ઉદાસ થઈ જાય છે.

એના બંને કાંટા
એકબીજાથી સૌથી દૂર
સીધી લીટીમાં ઊભા રહે છે —
એક આભ તરફ,
એક ધરતી તરફ.

જાણે બે જણ
વાત કરવાનું ભૂલી ગયાં હોય
ને છતાં
એક જ ઘરમાં
એક જ સમયમાં
જીવતાં હોય.

પછી ધીમે ધીમે
નાનો કાંટો ખસે,
મોટો ઝૂકે,
ને બાર વાગ્યે
બંને ભેટી પડે.

ઉદાસી પણ
સમય જેવી જ છે —
એ ટકે છે,
પણ કાયમ નહીં.

– પરાગ રતનપરા