તિરાડ

મેં એક મૂર્તિ ઘડી,
નખશિખ સુંદર.
એક સવારે જોયું,
ગાલ પર
વાળ જેવી ઝીણી તિરાડ.

હું રડ્યો,
ટાંકણું ઉપાડ્યું,
ફરી ઘડવાનું વિચાર્યું.

ત્યાં
બારીમાંથી
સૂરજનું એક કિરણ
એ તિરાડમાં ઊતર્યું,
ને આખી મૂર્તિ
અંદરથી ઝળહળી ઊઠી.

ત્યારથી
હું તિરાડોને
ભૂલ નથી ગણતો.
એ તો
અજવાળાને આવવાના
રસ્તા છે.

– પરાગ રતનપરા