તમારે માટે

ધરતી ધ્રૂજી ત્યારે
તમે ક્યાં હતા, મને ખબર નથી.

મને એટલી ખબર છે
કે કાટમાળ નીચેથી
એક ઢીંગલી મળી હતી,
જેની એક આંખ ખુલ્લી હતી
ને બીજી બંધ —
જાણે અડધી ઊંઘમાં
કોઈની રાહ જોતી.

એ ઢીંગલી
હજી પણ મારા ટેબલ પર છે.
રોજ સવારે
હું એને પૂછું છું:
‘કોણ હતી એ?’

એ જવાબ નથી આપતી.
એની ખુલ્લી આંખમાં
આખો દિવસ
એક ગામ
ધૂળ થઈને ઊડ્યા કરે છે.

તમારે માટે,
જેમનાં નામ
કોઈ યાદીમાં નથી,
હું આ કવિતા
ઢીંગલીની બંધ આંખ પર
મૂકી દઉં છું.

– પરાગ રતનપરા