← મુખપૃષ્ઠ · કાવ્યસંગ્રહ

પરપોટો

ઑક્ટોબર ૨૦૨૬કવિતા

બાળકે
સાબુના પાણીમાં
સળી બોળી,
ફૂંક મારી —

એક પરપોટો ઊડ્યો.
એમાં
આખું આંગણું દેખાયું,
લીમડો, તડકો,
ને ઊંધું આકાશ.

બાળક તાળી પાડે
ત્યાં જ
પરપોટો ફૂટ્યો.

બાળક રડ્યું નહીં.
ફરી સળી બોળી,
ફરી ફૂંક મારી.

હું ઓસરીએ બેઠો બેઠો
વિચારું છું:
ઈશ્વર પણ
કદાચ
આવું જ રમતો હશે —
ફૂટવાની ચિંતા કર્યા વિના,
ફરી ફરી
ફૂંક મારતો.

– પરાગ રતનપરા

અછાંદસ
← પહેલો લેખદુલારી ગઝલઆગલો લેખ →મનવા, શીદને મૂંઝાય?