ક્ષિતિજ

વાત તો એટલી જ હતી
કે આપણે મળીશું.

તું તારા પાટા પર,
હું મારા પાટા પર —
સમાંતર,
વર્ષોથી સાથે,
એકબીજાને જોતાં,
એકબીજાને ક્યાંય અડ્યા વગર.

લોકો કહેતા:
‘જુઓ, પેલે છેડે
બંને પાટા મળી જાય છે.’

આપણે દોડ્યા,
ખૂબ દોડ્યા.

હવે સમજાય છે —
પાટા ક્યાંય મળતા નથી,
એ તો જોનારની આંખમાં
મળી જાય છે.

ક્ષિતિજ
કોઈ જગ્યા નથી,
એ તો
આશાનું બીજું નામ છે.

– પરાગ રતનપરા