ભાડાનું ઘર ખાલી કરતાં

ભાડાનું ઘર ખાલી કર્યું.
સામાન તો ટેમ્પોમાં ચડી ગયો —
પલંગ, કબાટ, વાસણ, ખોખાં.

પણ ભીંત પર
ખીલીનાં કાણાં રહી ગયાં,
જ્યાં બાની છબી ટાંગી હતી.

બારણાની બારસાખ પર
પેન્સિલની આડી લીટીઓ —
દીકરાની ઊંચાઈ,
વરસે વરસે થોડી ઉપર.

મકાનમાલિક કહે:
‘રંગ કરાવી દઈશ,
બધું નવું થઈ જશે.’

મેં કંઈ ન કહ્યું.
બસ, છેલ્લી વાર
બારસાખ પર હાથ ફેરવ્યો —

રંગ તો ભીંત પર ચડશે,
પણ મારા દીકરાનું બાળપણ
હવે કોઈ બીજાના
ઘરમાં
મોટું થશે.

– પરાગ રતનપરા