વાતો થઈ, વાત નહીં

વાતો તો આખો દિ' કીધી રે વાલમા, વાત તો રહી ગઈ હેઠ,
હોઠ ઉપર મેળો ભરાયો, ને હૈયામાં સૂની રે પેઠ.

તેં પૂછ્યું ‘ચા પીધી?’, મેં પૂછ્યું ‘ઠીક છો?’, બેય પૂછ્યાંનાં કોરાં રે પાન,
મનમાં તો ધોધ હતો ધસમસતો, બહાર હતું ટીપાં જેવું ભાન;
શબ્દોની ગાડી તો દોડી રે આખો દિ', ઊતર્યું ન કોઈ રે ઠેઠ.
વાતો તો આખો દિ' કીધી રે વાલમા…

આંખોએ કીધું તે કાનોએ નવ સાંભળ્યું, કાનોએ સાંભળ્યું તે ખોટું,
મૌનને આપણે ઘાવ રે દીધા, પછી ઘાવને દીધું રે ઓઠું;
વચ્ચે ઊભી'તી એક ઝીણી રે ભીંત, એને તોડવી'તી હળવે રે ઠેલ.
વાતો તો આખો દિ' કીધી રે વાલમા…

આજે તો બોલ્યા વિના બેસી રહીએ, હાથમાં હાથ રે મૂકી,
પરાગ કહે, જે શબ્દોમાં ના સમાય, એ સ્પર્શે જાશે રે ઢૂંકી;
ચૂપકીને ચાંદની પીવા દે વાલમા, ઊઘડશે હૈયાની બેઠ.
વાતો તો આખો દિ' કીધી રે વાલમા…

– પરાગ રતનપરા