મોગરો લ્યો રે

મોગરો લ્યો રે કોઈ મોગરો લ્યો, ભીની સવારનો ભીનો રે મોગરો,
છાબડી ઉપાડીને નીકળી છું ગામમાં, કોઈ તો ખરીદો મારો ઓરતો.

રાતભર વરસ્યો છે મેહુલો મુશળધાર, ઝૂંપડીનું ચૂવે છે છાપરું,
માડીની ખાંસી ને બાપુની દવા, મારે વેચવું છે મ્હેકનું આ ઝાપરું;
ઓટલે બેઠેલા શેઠ જુએ ને ભાવ પૂછે, પણ મૂલ નહીં દે પૂરો.
મોગરો લ્યો રે કોઈ મોગરો લ્યો…

નવી નવોઢાના અંબોડે શોભશે, શોભશે મંદિરને દ્વાર,
કોઈ ઘરે એ પ્રીત બની મ્હેકશે, કોઈ ઘરે કબરનો શણગાર;
મારે તો બસ એ જ ચિંતા છે બાઈ, સાંજે ચૂલો સળગે કે અધૂરો.
મોગરો લ્યો રે કોઈ મોગરો લ્યો…

વેચાઈ જાશે રે ફૂલડાં તો બધાં, રહેશે આંગળીઓમાં મ્હેક,
પરાગ કહે, આ ભીની હથેળીઓની કોઈ ના પૂછે રે ટેક;
આખું રે ગામ મારી મ્હેકે મલકે, મારો મલકાટ તો ભૂખરો.
મોગરો લ્યો રે કોઈ મોગરો લ્યો…

– પરાગ રતનપરા