ઉષા
નહીં અંધારું,
નહીં તડકો —
બેઉની વચ્ચેની
એક ઝીણી ઘડી.
દૂધવાળાની સાઇકલની ઘંટડી,
મંદિરનો પહેલો ઘંટ,
ને બાનું
ઝાડુ.
બધું
ધીમે ધીમે
પોતાના રંગમાં આવે છે —
લીમડો લીલો થાય,
નળિયાં લાલ થાય,
આકાશ
ભૂરું થવાનું
વિચારે છે.
આ જ ઘડીએ
રોજ
હું પણ
થોડો થોડો
પાછો
માણસ થાઉં છું.
– પરાગ રતનપરા