ઉમંગ

મનડે ઊગ્યો મોગરો ને મ્હેકે આખી રાત,
કોને જઈ હું કહું, સહિયર, આ મીઠી શી વાત?

ઓઢણીમાં આભ ભરાયું, ઝાંઝરમાં વરસાદ,
પગ મૂકું ત્યાં ફૂલ ઊગે, ને હોઠે કોઈનો સાદ;
અરીસો મને ઓળખે નહીં, બદલાઈ ગઈ જાત…
મનડે ઊગ્યો મોગરો…

બા પૂછે: ‘શું થયું, દીકરી? કેમ હસે છે એકલી?’
હું કહું: ‘કંઈ નહીં, બા!’ ને ભાગું, જેમ ઝબૂકે વીજળી;
બાપુ મૂછમાં મલકે, જાણે સમજી ગયા સૌ વાત…
મનડે ઊગ્યો મોગરો…

પરાગ કહે: આ ઉમંગ તો છે ઊગતો જાણે ભાણ,
ઢાંકો તો યે ઢંકાય નહીં, રેલાવે અજવાળ;
પ્રીતની પહેલી ઝાંય પડી, ને ઝળહળ્યું પરભાત…
મનડે ઊગ્યો મોગરો…

– પરાગ રતનપરા