ઉડાણ ને ઉતારો

તું જ મારી ઊંચી ઉડાણ ને તું જ મારો ઉતારો,
તું જ મારો વાદળ-વાયરો, તું જ ઘરનો ઓવારો.

સવાર પડે ને પાંખો ખોલું, તું આભ થઈને આવે,
વાદળની ગલીઓમાં મુજને ઘૂમતી ઘૂમતી ગાવે;
સાંજ પડે ત્યાં ડાળ બનીને બોલાવે તું, ‘ઠારો,
થાક્યાં પીંછાં, આવ, અહીંયાં માળામાં છે સહારો…’
તું જ મારી…

તડકો તું ને છાંયો તું, તું રણ ને તું જ વીરડો,
તું જ મને ઉડાડે ઊંચે, તું જ મારો ખીલડો;
દોર ક્યાં છે એ દેખાય નહીં, તોય ન હું વિખરાયો,
તારી મુઠ્ઠીમાં રહીને મેં આખો આભ પિછાણ્યો…
તું જ મારી…

પરાગ કહે: જે ઊડવા દે ને પાછું ઘર પણ આપે,
એવો સંગાથી તો સૌને ક્યાં વિધાતા છાપે?
પાંખો આપે, પગ પણ આપે, ના બાંધે, ના વારે,
એવા પ્રેમે જીવતર મારું ઊડે ને ઊતરે, પ્યારે…
તું જ મારી…

– પરાગ રતનપરા