← મુખપૃષ્ઠ · કાવ્યસંગ્રહ

ટેન્કર

ઑક્ટોબર ૨૦૨૬કવિતા

ઉનાળાની બપોરે
સોસાયટીના નાકે
પાણીનું ટેન્કર આવ્યું.

ડોલ, બેડાં, બાલદી, કેરબા —
એક આખી લાઇન,
જાણે મંદિરમાં
દર્શનની કતાર.

એક નાની છોકરી
પોતાનાથી મોટું બેડું લઈ
છેલ્લે ઊભી હતી.
એનો વારો આવ્યો ત્યાં
ટેન્કર ખાલી.

એ રડી નહીં.
એણે બેડું ઊંધું કર્યું,
ને નીચે ટપકતાં
છેલ્લાં ટીપાં
જીભ પર ઝીલ્યાં.

શહેરના પોસ્ટર પર
મોટા અક્ષરે લખ્યું હતું:
‘પાણી બચાવો.’

એ છોકરીએ
પાણી બચાવ્યું નહોતું,
પાણીએ
એ છોકરીને બચાવી લીધી હતી —
માત્ર ચાર ટીપાંથી.

– પરાગ રતનપરા

અછાંદસ
← પહેલો લેખઅચાનકઆગલો લેખ →કાચું મન