તખતી

નવી શાળાના
દરવાજે
આરસની તખતી લાગી છે:
‘શુભ હસ્તે…’
ને નીચે
સાહેબનું નામ,
સોનેરી અક્ષરે.

ઈંટો ગણનાર કડિયાનું નામ
ક્યાંય નથી.
રેતી ચાળનાર
પેલી બાઈનું નામ
એના દીકરાને પણ
યાદ નથી —
જે દીકરો
માની પીઠે બેસી
આખું મકાન ચણાતું જોતો હતો,
ને આજે
એ જ શાળાના
દરવાજે ઊભો છે,
ફી વગર
અંદર જઈ શકતો નથી.

સાહેબ
ભાષણમાં કહે છે:
‘શિક્ષણ સૌનો અધિકાર છે.’
તાળીઓ પડે છે.
તખતી
ચમકે છે.

સાહેબનું નામ
સોનેરી છે,
પણ શાળા ઊભી છે
પેલી બાઈની
રેતી પર.

– પરાગ રતનપરા