સુંદરકાંડ

દાદા રોજ સાંજે
સુંદરકાંડ વાંચતા —
મોટેથી, લહેકાથી,
ચશ્માં નાકની ટોચે રાખીને.

અમને એમાં
કંઈ સમજાતું નહીં.
અમે તો રાહ જોતા
હનુમાનજી ક્યારે
સમુદ્ર કૂદે —
કેમ કે ત્યારે દાદા
ઊભા થઈ
હાથ ઊંચા કરી
‘જય સિયારામ!’ બોલતા,
ને અમે ખડખડાટ હસતા.

દાદા ગયા.
પોથી કબાટમાં ગઈ.

ગઈ કાલે
મારો દીકરો
પરદેશ જવા નીકળ્યો.
એરપોર્ટ પર
એ ગેટ તરફ ચાલ્યો
ત્યારે
મારાથી અજાણતાં જ
હાથ ઊંચા થઈ ગયા.

‘જય સિયારામ!’ —
હું મનમાં બોલ્યો.

હવે સમજાયું:
દાદા દરરોજ
કોઈ ને કોઈ
દરિયો કૂદાવતા હતા.

– પરાગ રતનપરા