શ્રાવણનો મૂંઝારો

શ્રાવણ આવ્યો ને મારા જીવને મૂંઝારો રે, કાનજી,
વરસે આભ ને મારો ઝૂરે ઓવારો રે, કાનજી.

જમના કાંઠે કદંબ ઝૂલે, ઝૂલો કોણ ઝુલાવે?
વાંસળીના સૂર વિના આ મોર કોને બોલાવે?
ભીંજે ગોપી, ભીંજે ગાયો, સૂનો મારો આરો રે, કાનજી…
શ્રાવણ આવ્યો…

ગોરમાનાં વ્રત મેં કીધાં, જાગરણ પણ જાગી,
સાતમ આઠમ મેળે ગઈ, તોય ન લગની લાગી;
દ્વારિકાના રાજવી થ્યા, ભૂલ્યા ગામ-ગુજારો રે, કાનજી…
શ્રાવણ આવ્યો…

પરાગ કહે: આ શ્રાવણ તો દર વરસે પાછો આવે,
પણ જે ગયો તે મથુરાથી ક્યાં કદી પાછો આવે?
રાધાને મન શ્રાવણ એટલે આંસુનો અણસારો રે, કાનજી…
શ્રાવણ આવ્યો…

– પરાગ રતનપરા