સાંધો

મા
બપોરે ઓસરીમાં બેસીને
ફાટેલાં કપડાંને
સોય-દોરો લઈ સાંધતી.

મારું ફાટેલું ખિસ્સું,
બાપુનો કોટ,
બહેનની ચણિયાચોળીનો ઉતરેલો આભલો —
બધું જ
એની આંગળીઓમાંથી
ફરી આખું થઈને નીકળતું.

હવે માની આંખો ઝાંખી છે.
સોયમાં દોરો હું પરોવી આપું છું.

પણ ગઈ દિવાળીએ
ભાઈ સાથે મારે અબોલા થયા,
ત્યારે મેં જોયું —
મા
ઝાંખી આંખે પણ
અમારા બંનેની વચ્ચે
કોઈ અદીઠો દોરો
પરોવી રહી હતી.

સોય મારા હાથમાં છે,
પણ સાંધવાનું
હજી
મા જ જાણે છે.

– પરાગ રતનપરા