પરોઢ

કૂકડે કૂક ને ઝાકળ ઝબકી, ઊઘડી પૂરવ બારી,
પરોઢિયે તો ગામ આખાની જાગી ગઈ ઘરબારી.

પનિહારી પનઘટ ચાલી, બેડલે રણકે ઝાંઝર,
વલોણું ઘમ્મર ઘમ્મર બોલે, ઓસરીએ કલશોર;
ગાય ભાંભરે, વાછડું દોડે, કોઠે દોહે ગોવાળી…
કૂકડે કૂક ને ઝાકળ ઝબકી…

મંદિરિયે ઝાલર વાગી, ને આરતીનો દીવો,
દાદા ગાય છે પ્રભાતિયાં: ‘જાગ ને જાદવા’ જીવો;
સૂરજ દાદો ડોકું કાઢે, જાણે નવો વરરાજો લાલી…
કૂકડે કૂક ને ઝાકળ ઝબકી…

પરાગ કહે: આ પરોઢ ગામનું, શહેરે ક્યાં જડવાનું?
અહીં તો અલારમ, ફોન ને ટ્રાફિક, મન ક્યાં ઠરવાનું;
એકાદ પરોઢ ગામે ગાળો, તો જીવતર થાય હુંફાળી…
કૂકડે કૂક ને ઝાકળ ઝબકી…

– પરાગ રતનપરા