પરદેશ ગયા સાજન

સાજન મારા પરદેશ ચાલ્યા, ને ઘરને આવ્યો તાવ,
ખાલી ખીંટીએ ઝૂલે નામ, ને ઉંબરે વેરાયો ભાવ…

સવારે ચાનો કપ બીજો ભૂલથી ભરાઈ જાય,
છાપું વણખોલ્યું ઓસરીએ પીળું પડતું જાય;
ઝરૂખે ખાલી ખુરસી ઝૂલે, જાણે શોધે તારો પાવ…
સાજન મારા પરદેશ ચાલ્યા…

આંગણે તુલસી પૂછે મને, ‘દીવો કોણ કરશે?’
બારણું સાંજે ખખડે ને હૈયું ધ્રૂજી મરશે;
પવન જેવો પગરવ પણ હવે બની ગયો છે ઘાવ…
સાજન મારા પરદેશ ચાલ્યા…

પરાગ કહે: ઘર તો ઈંટ ને ચૂનો, ભીંતો ને છાપરું,
જનારાની સાથે જાય છે ઘરનું અસલી કાપડું;
ઉંબરે બેઠી હું ગણું દિવસ, ક્યારે પાછો આવે નાવ…
સાજન મારા પરદેશ ચાલ્યા…

– પરાગ રતનપરા