પહેલું રુદન

હૉસ્પિટલના લાંબા પરસાળમાં
આખું ઘર
એક બંધ બારણા સામે
શ્વાસ રોકીને બેઠું હતું.

દાદીના હોઠ પર માળા,
પપ્પાના હાથમાં ફોન,
કાકાના ખિસ્સામાં પેંડાનું બૉક્સ —
સૌ પોતપોતાની રીતે
ઈશ્વરને મનાવતા હતા.

અને પછી
અંદરથી એક ઝીણું રુદન આવ્યું.

આખી દુનિયામાં
એ એક જ રુદન એવું છે
જેને સાંભળીને
સૌ હસી પડે છે.

મેં બારીમાંથી જોયું —
સામેના લીમડા પર પણ
એક નવું પાન
આંખ ચોળતું હતું.

– પરાગ રતનપરા