પાછો ફર્યો

પચીસ વરસ પછી
હું ગામ પાછો ફર્યો.

પાદરનો વડ
હજી ઊભો હતો —
થોડો વધુ ઝૂકેલો,
વડવાઈઓ થોડી વધુ લાંબી,
જાણે
મારી રાહ જોતાં જોતાં
જમીન સુધી
પહોંચી ગઈ હોય.

નદી
થોડી પાતળી થઈ ગઈ હતી.
ડુંગર
એટલો જ હતો.
કેડી
ઘાસમાં ખોવાઈ ગઈ હતી.

મેં બૂટ કાઢ્યા,
ઉઘાડા પગે
ધૂળમાં ચાલ્યો.

પગને
ધૂળે ઓળખ્યા —
ચોમાસું ન હતું,
તોય
અંદર
કશુંક ભીનું થઈ ગયું.

શહેરમાં
મને ઘણા ઓળખે છે.
અહીં
મને
ધૂળ ઓળખે છે.

– પરાગ રતનપરા