ઊગ્યો રે ભાણ

ઊગ્યો રે ભાણ, ઊગ્યો રે ભાણ, સોનલવરણું આભ,
અંધારાની ગાંઠ છૂટી ને ઝળહળ્યો ગામનો ગાભ.

કૂકડે બાંગ પોકારી, ને વલોણે ગાજ્યું ઘર,
પનિહારીનાં બેડાં ચમક્યાં, ચમક્યું સરવર;
તુલસીક્યારે દીવો ઝગ્યો, મ્હેક્યો મોગર-લાભ…
ઊગ્યો રે ભાણ…

ગાયો છૂટી, વાછરડાં દોડ્યાં, સીમ ભણી ગોવાળ,
હળ લઈને ખેડુ નીકળ્યો, ખભે ધર્યો સુકાળ;
કિરણોની કૂંચી લઈ ખોલ્યો સૂરજે દિશાનો કબાટ…
ઊગ્યો રે ભાણ…

પરાગ કહે: આ રોજનું ઊગવું ભૂલી ન જાજો ભાઈ,
રાતે ગમે તેવું દુઃખ હો, સવાર આવે ધાઈ;
ભીતર પણ એક સૂરજ ઊગે, જો ખોલો મનનાં ઝાંખ…
ઊગ્યો રે ભાણ…

– પરાગ રતનપરા