ઓળખ

અરીસો ફૂટી ગયો.

હવે
એક ટુકડામાં
મારી આંખ છે,
બીજામાં
હોઠ,
ત્રીજામાં
અડધું કપાળ.

હું ટુકડા ગોઠવવા બેઠો —
દરેક વખતે
કોઈ નવો જ ચહેરો બને:
ક્યારેક બાપુ જેવો,
ક્યારેક દાદા જેવો,
ક્યારેક
સાવ અજાણ્યો.

આખી રાત મથ્યો.
સવારે સમજાયું:

આખો અરીસો
જે બતાવતો હતો,
એ પણ
એક ગોઠવણ જ હતી.

– પરાગ રતનપરા