મેળે ખોવાયું મન

મેળે ગઈ’તી રે હું તો ચકડોળ ચડવાને,
પાછી આવી તો મારું મન ક્યાંક ખોયું રે.

ચકડોળ ચડી તો આખું આભ મારું થઈ ગયું,
નીચે ઊભો’તો એક ભેરુ, ને હૈયું ત્યાં રહી ગયું;
બંગડી લેવા ગઈ’તી ને લીધો રંગ એની આંખનો,
માએ પૂછ્યું: ‘શું લાવી?’ ને મેં મોઢું ઝુકાવી જોયું રે…
મેળે ગઈ’તી રે…

ફુગ્ગાવાળો ફુગ્ગા વેચે, ઢોલીડો ઢોલ વગાડે,
એની એક જ નજરે મારા ચોટલાને સરકાવે;
ભીડમાં છૂટ્યો હાથ સખીનો, છૂટ્યો મારો સાથ મારાથી,
આખા મેળામાં મેં શોધ્યું, પણ મન તો એની પાસે સોહ્યું રે…
મેળે ગઈ’તી રે…

પરાગ કહે: મેળો તો બે દિવસનો ઉજાસ,
પણ જેનું મન ખોવાયું, એને આખું વરસ પ્રવાસ;
આવતે મેળે પાછી જઈશ, જોઉં એણે શું સંજોયું રે…
મેળે ગઈ’તી રે…

– પરાગ રતનપરા