મનનું પંખી

મનવા, તારું પાંજરું ઉઘાડું, તોય તું ના ઊડે રે,
આભ બોલાવે, વાયરા બોલાવે, તોય તું સળિયા સૂંઘે રે.

સોનાની આ સાંકળ તેં તો સાચી માની લીધી,
દાણા-પાણીની આદતમાં પાંખો ભૂલી દીધી;
ઝૂલે ઝૂલે ગીત ગાય તું, ઊંચે નજર ના પૂગે રે…
મનવા, તારું પાંજરું ઉઘાડું…

ડર લાગે છે બહાર તને તો વાદળ, વીજ, વંટોળ,
અંદર બેઠાં બેઠાં તું તો ગણતું રોજ હિંડોળ;
જેણે ઊડવું જાણ્યું નથી, એ કેમ કરીને ઝૂઝે રે…
મનવા, તારું પાંજરું ઉઘાડું…

પરાગ કહે: તાળું નહોતું, કોઈએ બાંધ્યો નહોતો,
પોતાની આળસનો તું જ ચોકીદાર થયો તો;
એક ફફડાટ કર, ને જો, આખું આભ તને ઝૂકે રે…
મનવા, તારું પાંજરું ઉઘાડું…

– પરાગ રતનપરા