માની આંગળીનો દીવો

માએ આંગળીએ ઝાલીને મને દીવો દેખાડ્યો,
અંધારાની કેડી પર પહેલો ઉજાસ પાડ્યો…

હાલરડે સંભળાવી'તી અજવાળાની વાતું,
આંખ મીંચું ત્યાં ઓઢાડતી ચાંદનીનું ઘાતું;
પવન આવે તો પાલવ ઢાંકી, દીવડો એણે ટકાડ્યો…
માએ આંગળીએ ઝાલીને…

મોટો થયો ત્યાં દીવડો મારો આંખ્યુંમાં જઈ બેઠો,
અંધારે અટવાયો ત્યારે એ જ અજવાળે ભેટ્યો;
દુનિયા આખી ઠોકર મારે, તોય એણે ના બુઝાડ્યો…
માએ આંગળીએ ઝાલીને…

પરાગ કહે: આ જીવનો દીવો માના હાથે પ્રગટ્યો,
જ્યાં લગી શ્વાસ, ત્યાં લગી તો એનો તાંતણો ન ઘટ્યો;
અંતે પણ એ જ્યોત જશે ત્યાં, જ્યાંથી માએ સળગાડ્યો…
માએ આંગળીએ ઝાલીને…

– પરાગ રતનપરા