માડી

માડી, તારો ખોળો રે જાણે ગંગાજીનો ઘાટ,
દુનિયા આખી ફરી વળ્યો, પણ ક્યાંય ન એવી હાટ.

તેં તો સૂકે સુવાડ્યો ને પોતે ભીને સૂતી,
તારા હાલરડામાં માડી, રાત રહી ગઈ ઊંઘતી;
તારી ફાટેલી સાડીમાં મારો રેશમનો ઠાઠ…
માડી, તારો ખોળો રે…

હું મોટો થ્યો, ઊંચો થ્યો, ને ઘર થયું નાનું,
તોય તેં ના કીધું કદી, ‘મારે દુઃખ છે છાનું’;
વળતી ટપાલે લખતી બસ: ‘જમજે, ભાઈ, પેટ ભરીને’ — એ જ પાઠ…
માડી, તારો ખોળો રે…

પરાગ કહે: મેં મંદિર જોયાં, તીરથ જોયાં સાત,
પણ માના ચરણે નમતાં જે મળી, એ નોખી વાત;
તારા વિના આ ઘર લાગે છે સૂનો સૂનો વાટ…
માડી, તારો ખોળો રે…

– પરાગ રતનપરા