મા બોલાવે

હવે દોડી આવો રે, મારા દીકરા, બાનું આંગણું સૂનું,
ઉંબર ઉપર દીવો મેલ્યો, તેલ થયું છે જૂનું.

પરદેશ ગયા તમે ભણવા, ને ભણીને ત્યાં જ વસ્યા,
વિડિયો કૉલમાં હસો તમે, ને અહીં નયન મારાં ચસ્યાં;
ફોનમાં તમારો ચહેરો દીઠો, પણ હાથ અડક્યો ના કૂણું…
હવે દોડી આવો…

લીમડો પૂછે, ઝૂલો પૂછે, પૂછે ગાયની ગમાણ,
‘ક્યારે આવશે નાનકો?’ — ને મારું ધ્રૂજે પ્રાણ;
તમારી પસંદનું અથાણું બનાવી, રોજ બરણીમાં મૂકું…
હવે દોડી આવો…

પરાગ કહે: મા કંઈ નથી માગતી, ના ધન, ના સોગાદ,
બસ, ખોળે માથું મૂકી સૂઓ, એટલી એની યાદ;
એ પહેલાં આવો, કે આ દીવો ઠરે, ને ઘર થાય સૂનું સૂનું…
હવે દોડી આવો…

– પરાગ રતનપરા