ખોબો ભરીને

ખોબો ભરીને અમે વ્હાલ દીધું, ને તમે માગ્યો હિસાબ,
ગુલમહોરની ડાળે ડાળે ઝૂલ્યો અમારો જવાબ.

નદીએ ક્યાં માગ્યું કદી કાંઠાનું કોઈ ભાડું?
વાદળીએ ક્યાં ગણ્યું કે કેટલું ભીંજવ્યું આડું?
વરસ્યાં તો બસ વરસી પડ્યાં, ભૂલીને સઘળો રુઆબ…
ખોબો ભરીને…

તમે તો તોલ્યું ત્રાજવે, ને અમે તો તોલ્યું આંખે,
તમે ઊડ્યાં ગગનમાં, અમે પીંછું રાખ્યું પાંખે;
ખાલી ખોબે ઊભા રહ્યા, તોય ના રાખ્યો રુબાબ…
ખોબો ભરીને…

પરાગ કહે: આ પ્રેમમાં તો દઈને જ થવાય પૂરા,
માગે તે તો વેપારી, ને આપે તે જ શૂરા;
ખોબો ખાલી, હૈયું ભર્યું, એ જ અમારો ખિતાબ…
ખોબો ભરીને…

– પરાગ રતનપરા