ખીલી

બાપુનું ઘર વેચ્યું.
ખરીદનાર ભલો માણસ હતો,
ભીંતે ભીંતે હાથ ફેરવીને જોતો હતો.

એક ભીંત પર
એક જૂની કટાયેલી ખીલી જોઈને બોલ્યો:
‘આ કાઢી નાખીશું, નકામી છે.’

મેં કશું ન કહ્યું.

એ ખીલી પર
ત્રીસ વર્ષ સુધી
બાપુનો થેલો ટીંગાતો —
શાકનો, દવાનો, પગારના દિવસે
જલેબીનો.

સાંજે
એ થેલો ટીંગાય
એટલે ઘરમાં ખબર પડતી:
બાપુ આવી ગયા.

ઘર તો વેચાઈ ગયું.
પણ જતાં જતાં
મેં એ ખીલીને
ચૂપચાપ
એક વાર અડી લીધું —
જાણે બાપુને પગે લાગતો હોઉં.

– પરાગ રતનપરા