કહી દઉં?

વીસ વરસ સુધી
મેં અરીસા સામે
એક જ વાક્ય ગોખ્યું:
‘મને તું ગમે છે.’

કૉલેજમાં
એ લાઇબ્રેરીમાં બેસતી,
હું ચોપડી ઊંધી પકડીને
વાક્ય ગોખતો.

પછી એનાં લગ્ન થયાં,
મારાં પણ.
બાળકો થયાં,
પછી બાળકોનાં બાળકો.

ગઈ કાલે
બસ-સ્ટૅન્ડ પર એ મળી —
ધોળા વાળ, જાડાં ચશ્માં.

મેં હિંમત કરીને
આખરે કહી દીધું.

એ હસી.
‘મને ખબર હતી,’ એણે કહ્યું,
‘તું ચોપડી હંમેશાં
ઊંધી પકડતો.’

બસ આવી,
ને એ ચાલી ગઈ.

હું ત્યાં જ ઊભો રહ્યો —
વીસ વરસ મોડો,
ને પહેલી વાર
હળવો.

– પરાગ રતનપરા