જ્ઞાનીઓનો ઢોલ

જ્ઞાનીઓ બોલે ને ગામ આખું ડોલે,
પણ ભૂખ્યાના પેટમાં તો ઊંદરડા ઢોલે!

એકે કહ્યું, ‘આ જગત તો માયા છે ભાઈ!’
બીજે કહ્યું, ‘જગ તો સપનું છે સાંઈ!’
ત્રીજાએ ગ્રંથોનો ખડકલો ખોલ્યો,
ચોથાએ ચશ્માંની ધૂળ જરા લૂછી;
ખેડુએ ધીમેથી ઊભા થઈ પૂછ્યું,
‘વરસાદ ક્યારે છે?’ — તો સૌ ચૂપ, સૌ મોળે…
જ્ઞાનીઓ બોલે ને ગામ આખું ડોલે!

ચર્ચામાં ઈશ્વર ને આતમ ને મોક્ષ,
ચર્ચામાં કર્મ, ને પાપ, ને દોષ;
ચર્ચા પૂરી ને સૌ પકવાન જમ્યા,
પાછળ ઊભો’તો એક છોકરો ભૂખ્યો;
જ્ઞાનની થાળીમાં રોટલો ન’તો,
સૌ શ્લોકો ગણતા, ને દાણા કોણ તોલે?
જ્ઞાનીઓ બોલે ને ગામ આખું ડોલે!

પરાગ કહે, કક્કો તો મા એ શીખવ્યો,
‘ક’ એટલે કરુણા, ને ‘ખ’ એટલે ખપ;
બાકીના અક્ષર તો મેળાનાં રમકડાં,
રમવાનાં હોય તો રમી લો ઘડીભર ગપ;
જેના હૈયામાં બીજાનું દુઃખ બોલે,
એ જ સાચો જ્ઞાની, બાકી સૌ ઢોલે…
જ્ઞાનીઓ બોલે ને ગામ આખું ડોલે!

– પરાગ રતનપરા